Υδάτινοι τόποι

Η περιφέρεια Αττικής και συγκεκριμένα η περιφερεια της Νοτίου Αττικής, διοργάνωσε διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα το υδάτινο στοιχείο, σε κάθε του μορφή (υγρό, ατμός, πάγος,κ.λ.π.). Οι φωτογραφίες έπρεπε να είναι τραβηγμένες σε Καλλιθέα, Νέα Σμύρνη, Π.Φάληρο, Μοσχάτο, Ταύρο, Ελληνικό, Αργυρούπολη, Αγ.Δημήτριο και Γλυφάδα.

Η συμμετοχή μου

Άρπαξα κι εγώ λοιπόν την ευκαιρία κι έστειλα τη φωτογραφία μου, η οποία διακρίθηκε ανάμεσα στις 50 που θα εκτεθούν σε διάφορους δήμους της Ν. Αττικής.

Η κριτική επιτροπή που επέλεξε τις φωτογραφίες που θα λάβουν μέρος στην έκθεση  απαρτίστηκε απο τους:

  • Αντώνη Ζήβα, Φωτογράφος, καθηγητής φωτογραφίας, Τμήμα Τεχνών Ηχου και Εικόνας, Ιόνιο Πανεπιστήμιο
  • Αμαλία Καλούση, Φωτογράφος, καθηγήτρια φωτογραφίας
  • Γιάννη Παντή, Πρόεδρος Τμήματος Κινηματογράφου, Σχολής Καλών Τεχνών ΑΠΘ, Αντιπρύτανη
  • Νίκο Πηλό, Φωτογράφο-Φωτοειδησεογράφο.

Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

Θα ήταν χαρά μου αν επισκεφθείτε κάποιον από τους χώρους, να διάβαζα εδώ την κριτική σας, σχετικά.

Advertisements

Σαββατοκύριακο στην Πόλη

Το πρώτο Σαββατοκύριακο του Οκτώβρη, μας βρήκε (εμένα και τον σύζυγό μου) στην Κωνσταντινούπολη. Οδηγός μου, μια φωτογραφία που κέρδισε σε διαγωνισμό φωτογραφίας, και με έστειλε να γνωρίσω από κοντά την «Πόλη των Πόλεων», να την αφουγκραστώ, να τη μυρίσω, να τη γευτώ και να τη φωτογραφίσω.

Το ταξίδι διαρκεί κάτι λιγότερο από 1 ώρα και η Aegean στέκεται άψογη στις υποχρεώσεις και την εγκυρότητα της πτήσης. Δεν προλαβαίνεις καλά καλά να διαβάσεις ένα κεφάλαιο από το βιβλίο σου ή τις σημειώσεις σου για το ταξίδι και …τσουπ! έφτασες. Ο καιρός ήταν υπέροχος (ακριβώς όπως στην Αθήνα), η ώρα είναι η ίδια με της Ελλάδας κι έτσι το μόνο που έχεις να κάνεις είναι συνάλλαγμα από ευρώ σε λίρα. Αν πρόκειται να πάτε, θα σας πρότεινα να μην κάνετε συνάλλαγμα στην Ελλάδα, αλλά σε ανταλλακτήρια της Κωνσταντινούπολης. Συμφέρει περισσότερο και τα πιο πολλά δεν έχουν  comission (σε αντίθεση με του αεροδρομίου μας, που κρατάει 9 ευρώ). Είναι εύκολο να κάνεις τους υπολογισμούς, μια που 1 ευρώ αντιστοιχεί σχεδόν σε 2 τούρκικες λίρες.

Για τη μεταφορά μας από το αεροδρόμιο προς το Sultanahmet όπου θα μέναμε, επιλέξαμε το μετρό και το τραμ. Πανεύκολος τρόπος μετακίνησης και γλιτώνεις από τους τρελαμένους οδηγούς ταξί που δεν φημίζονται για τις οδηγικές τους ικανότητες και την ψυχραιμία τους. Το κόστος των μεταφορικών μέσων στην Κωνσταντινούπολη είναι σχετικά χαμηλό (2 λίρες) και σε όλες τις στάσεις υπάρχουν μηχανήματα που σου μετατρέπουν τα χρήματα στις μαγικές «μάρκες» που θα σου ανοίξουν την είσοδο (μεταλλικές μπάρες) προς τη μετακίνησή σου.

Μια που φτάσαμε το απόγευμα του Σαββάτου και δεν προλαβαίναμε να δούμε  κάποιο από τα μνημεία, αποφασίσαμε αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας (που οφείλω να πω ότι ήταν υπέροχο τόσο ως θέση, άνεση και διακόσμηση όσο και σαν εξυπηρέτηση και συστήνω ανεπιφύλακτα) να κάνουμε μία βόλτα μέχρι τη γέφυρα του Γαλατά και να φωτογραφίσω την Αγιά Σοφιά κάτω από το φως του ηλιοβασιλέματος, όπως οι φωτογραφίες που έβλεπα και με έκαναν να ζηλεύω όποιον έχει επισκεφθεί την Πόλη. Μέχρι να φτάσουμε στη Γέφυρα, περάσαμε από την πλατεία Sultanahmet,  το Μπλε Τζαμί, την Αγια Σοφιά και αφού περιπλανηθήκαμε στα σοκάκια που ξετυλίγονται  πίσω της, ακολουθώντας τις γραμμές του τραμ, φτάσαμε στη γέφυρα.

Πάνω της απίστευτα πολύς ο κόσμος, ντόπιοι και τουρίστες, σε σημείο να μην καταφέρνεις να δεις τίποτα…να μην μπορείς να νιώσεις την πόλη, να δυσκολεύεσαι να κινηθείς. Για φωτογραφίες δεν το συζητώ, εκτός κι αν σκοπός σου είναι αν φωτογραφίσεις το πλήθος!

Παράλληλα με τους περιπατητές, στην άκρη της γέφυρας στέκονται επίδοξοι ψαράδες που με τα καλάμια τους και λογής-λογής δολώματα ψάχνουν την τύχη τους στα νερά του Βοσπόρου.

Η πρώτη μας βραδιά έκλεισε με υπέροχους κεφτέδες και αρνάκι, με αναψυκτικό, στο «Tarihi Stultanahmet koftecici selim usta». Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα συνειδητοποιήσει πως η θρησκεία τους, απαγορεύει το ποτό σε τέτοιο σημείο που πρέπει να ψάξεις για εστιατόρια που σερβίρουν μπύρα, κρασί ή ρακί (araka όπως λέγεται εκεί). Για γλυκό προτιμήσαμε ένα από τα μαγαζιά της περιοχής, όπου φάγαμε μπακλαβαδάκια με φυστίκι και υπέροχα μαντολάτα (επίσης με φυστίκι).

Η Κυριακή είναι πιο ήσυχη το πρωί. Οι τουρίστες σιγά σιγά βρίσκουν το δρόμο τους προς τα αξιοθέατα, ενώ οι ντόπιοι ακόμη δεν εχουν ξεχυθεί στους δρόμους της Πόλης. Πρώτο μας μέλημα να επισκεφθούμε την Αγιά Σοφιά.  Πριν από αυτό όμως, επιβάλλεται ένα ελληνικό κατ’εμάς, τούρκικο κατ’αυτούς καφεδάκι. Το φλυτζάνι εντυπωσιακότατο, η γεύση κλασσική.

Έξω από την Αγιά Σοφιά, μας περιμένει μια έκπληξη όχι ευχάριστη…μία ουρά πολλών (εκατοντάδων θα έλεγα) μέτρων, καθώς και μία διαδήλωση έξω από το Ναό, από μουσουλμάνους που υποστήριζαν πως «Η Αγια Σοφιά είναι τζαμί και όχι μουσείο», μας έκαναν να αλλάξουμε τα σχέδιά μας και να κατευθυνθούμε απέναντι, προς την υπόγεια Βασιλική Δεξαμενή, γνωστή ώς Basilica cisterna. Ήταν από τα αξιοθέατα που είχα βάλει στις προτεραιότητές μου για αυτό το ταξίδι, και πραγματικά άξιζε τη μικρή αναμονή στην ουρά. Μόλις φτάνεις στον υπόγειο χώρο, ξεδιπλώνονται μπροστά σου 336 μαρμάρινες κολώνες, σε Ιωνικό, Δωρικό και Κορινθιακό ρυθμό, με τις  σιλουέτες τους να καθρεφτίζονται στα νερά και τα χρυσόψαρα να κολυμπάνε ανάμεσά τους, ενώ ο ατμοσφαιρικός φωτισμός να δημιουργεί το μυστήριο που αρμόζει σε ένα μνημείο που χρονολογείται από το 535 μ.Χ.  Αξιόλογο στοιχείο της Δεξαμενής, αποτελούν τα δύο κεφάλια μέδουσας που βρίσκονται σε 2 από τις κολώνες.

 Μετά από μισή ώρα περίπου, έφτασε η στιγμή που βγήκαμε από τα έγκατα και αντίκρισα την Αγιά Σοφιά από την πλαϊνή της όψη. Η ουρά προς την είσοδο το ίδιο μεγάλη και τα πνεύματα αρκετά τεταμένα. To σύντομο ταξίδι μας, δεν μας δίνει την πολυτέλεια της αναμονής κι έτσι αποφασίζουμε να αφήσουμε για τη Δευτέρα το πρωί την  επίσκεψή μας στο εσωτερικό της.

Ο δρόμος στη συνέχεια μας βγάζει στο Τόπ Καπί… η υπέροχη θέα και η τεράστια έκταση,  μας αφήνει άφωνους. Παραφωνία 2 τύποι με χατζάρες ντυμένοι σαν πασάδες που φωτογραφίζονταν με τους επισκέπτες μέσα στα τουριστικά πλαίσια που δεν αφήνουν την Πόλη να ανασάνει.

Οι κήποι, οι φιλικές γάτες, οι τουρίστες από όλο τον κόσμο, ο Βόσπορος,  έρχονται σε

αντίθεση με τους  Τούρκους στρατιώτες που κινούνται στους εξωτερικούς χώρους του παλατιού και υποσυνείδητα σου διακόπτουν την τουριστική σου χαλαρότητα. Σε συνδυασμό δε, με τις σημαίες που ανεμίζουν παντού, νιώθεις την καρδιά σου να σφίγγει για έναν τόπο που δεν έχει ίχνος ελληνισμού. Να πω την αλήθεια, περίμενα να αφουγκραστώ το ελληνικό στοιχείο, έστω και με μεγάλη προσπάθεια, αλλά δυστυχώς, έχουν καταφέρει να το κρύψουν καλά. Μόνο μια σημαία του Ελληνικού Προξενείου στο «Πέρα», έκανε το χαμόγελο να σκάσει στα χείλη μου. Κι ας μη δηλώνω ποτέ υπερήφανη που είμαι Ελληνίδα…εκεί τα πράγματα ήταν αλλιώς!

Φεύγοντας από το Τοπ Καπί, και αφού περιπλανηθήκαμε λιγάκι στους δρόμους που τις καθημερινές γίνεται το παζάρι, αράξαμε σε τοπικό μαγαζάκι δίπλα στο Τζαμί Σουλειμανιγιέ (το μεγαλύτερο τζαμί της Πόλης), και απολαύσαμε καφεδάκι και φρεσκοστημένο χυμό από Ρόδι με παραδοσιακό κουλούρι (σαν της Θεσσαλονίκης δεν ήταν). Ο χυμός από Ρόδι, όπως και ο χυμός από πορτοκάλι, είναι ευρέως διαδεδομένοι στην Κωνσταντινούπολη και παντού μπορείτε να τους απολαύσετε με 5 λίρες.

Μετά και από αυτό το διαλειμματάκι, ξεκινήσαμε για μια βόλτα στο Βόσπορο. Φτάσαμε στο Eminonu και από παντού ηχούσαν στα αυτιά μας «Βόσπορους Βόσπορους«…κράχτες που προσπαθούν να περισυλλέξουν όσο το δυνατόν περισσότερους ενδιαφερόμενους για μία βόλτα στον Κεράτιο κόλπο. Σταθήκαμε τυχεροί, γιατί πετύχαμε ένα υπέροχο καράβι που κάνει δίωρη κρουαζιέρα μία φορά μόνο την ημέρα στις 2:30 το μεσημέρι, με 10 λίρες, σε αντίθεση με τα μη οργανωμένα πλοιαράκια (στα οποία και προσπαθούν να σε στριμώξουν οι κράχτες), που με τα ίδια χρήματα σε μία ώρα σε έχουν κιόλας γυρίσει πίσω. (Λεπτομερειες για τη μίνι κρουαζιέρα σε επόμενο ποστ).

Αφού επιστρέψαμε με υπέροχες εικόνες και ανεβασμένη διάθεση, ξεκινήσαμε για μία βόλτα στη μεγάλη οδό, την Πέρα. Περπατώντας, φτάσαμε στο Φανάρι και από εκεί ανηφορίσαμε για τη μεγάλη οδό (που είναι πολύ της μόδας …όπως έλεγε κι η αγαπημένη Λωξάντρα). Κάποτε φιλοξενούσε όλα τα προξενεία…σήμερα, αν και στο Ασιατικό κομμάτι της Κωνσταντινούπολης, είναι ένας απόλυτα εξευρωπαϊσμένος δρόμος που σε αντίθεση με την Sultanahmet, την περπατάνε εκτός από τους τουρίστες και οι σύγχρονοι νέοι, μια που είναι ιδανικός τόπος για διασκέδαση… Στο Πέρα (ή Istiklal όπως την ονομάζουν πλέον οι Τούρκοι) μπορείς να βρεις όλες τις ευρωπαϊκές μάρκες που συναντάς σε οποιαδήποτε πόλη του εξωτερικού. Πραγματικά ένας άλλος τόπος.

Μετά από μία βόλτα κατά μήκος της Οδού, βρίσκουμε την είσοδο για την αγορά των λουλουδιών και την αγορά των ψαριών (Cicek Pasaji), όπου κάτσαμε να φάμε. Επιλέξαμε πίτα με κοκορέτσι, νοστιμιά που πρέπει να τη γευτείτε αν πάτε Κωνσταντινούπολη. Στη συνέχεια, τραβήξαμε προς την πλατεία Ταξίμ, μία από τις κεντρικότερες περιοχές της Πόλης και επιστρέφοντας ξανακάναμε μία βόλτα στην Ιστικλάλ (Πέρα).

‘Όμορφο στοιχείο, το παλιό κόκκινο τραμ που κάνει μία μικρή διαδρομή 3 στάσεων. Σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές, που γνωρίζουμε από περιγραφές των γονιών ή των παππούδων μας, ή έχουμε δει σε ταινίες…πόσο μάλλον όταν νεαρά αγόρια, σκαρφαλώνουν στο πίσω μέρος του και ποζάρουν όλο χαμόγελα, συνηθισμένοι από τις αντιδράσεις των τουριστών.

Η ώρα έχει περάσει και ο πεζόδρομος έχει χαλαρώσει τόσο ώστε να είναι ευκολότερο να τον περπατήσεις. Φεύγοντας, περάσαμε μία βόλτα από τον επιβλητικό πύργο του Γαλατά και κατηφορίσαμε, χαζεύοντας τα γκράφιτι που «στόλιζαν» τα κατεβασμένα ρολά των καταστημάτων (σχετικά θα αναφερθώ σε επόμενο ποστ). Πήραμε το τραμ από το Kabatas και φτασαμε στη γειτονια μας, αναζητώντας ένα μέρος να χαλαρώσουμε. Επιλέξαμε ένα bar restaurant που μας είχε κανει εντύπωση από το πρωί και ήταν και δυο βήματα από το ξενοδοχείο μας. Τα πιάτα του υπέροχα (όχι παραδοσιακά) και η μουσική του ιδανική για να χαλαρώσεις και να σχολιάσεις όσα έκανες όλη την ημέρα, που ομολογουμένως ήταν γεμάτη!

Η επόμενη μέρα (Δευτέρα) μας βρήκε ξύπνιους από νωρίς, μια που έπρεπε να προλάβουμε να δούμε την Αγιά Σοφιά και το Αιγυπτιακό παζάρι, πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Η αλήθεια βέβαια, είναι πως ο λόγος που ξυπνήσαμε από τις 6 π.μ. ήταν άλλος… Αμανές! Αμανές μακρόσυρτος, μελωδικός, δυνατός, τόσο που όσο βαθιά κι αν κοιμάσαι, αποκλείεται να μην τον ακούσεις. Δεν θυμάμαι αν μου άρεσε αυτό που ζούσα εκείνη τη στιγμή, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, ομολογώ πως ήταν μοναδική εμπειρία. Κατά τη διάρκεια της διαμονής μας στην Πόλη, πολλές ήταν οι φορές που ο Μουεζίνης με τη δυνατή φωνή του -και τη βοήθεια των μεγαφώνων φυσικά που δεν σε άφηναν να γλιτώσεις από το στερεοφωνικό τους ήχο- διαλαλούσε  «Αλλά ου άκμπαρ«,καλώντας τους πιστούς να προσευχηθούν, μα αυτός ο Δευτεριάτικος πρωινός αμανές, ήταν διαφορετικός…

Μετά το πρωινό μας λοιπόν και πριν το ρολόι δείξει 9, είχαμε φτάσει έξω από την πύλη της Αγιάς-Σοφιάς, όπου υπήρχαν μόνο 5-6 άτομα…χαρήκαμε που προλάβαμε την πολυκοσμία, αλλά τη χαρά μας διέκοψε απότομα ο τύπος που διαφήμιζε τις βόλτες με το τουριστικό διώροφο λεωφορείο (city view), αφού μας ενημέρωσε πως τις Δευτέρες το Μουσείο είναι κλειστό! Μας έδειξε και την ταμπέλα που το λέει, κάτι που φυσικά δεν είχαμε προσέξει την προηγούμενη μέρα μέσα στην κοσμοσυρροή διαδηλωτών και τουριστών. Να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ένιωσα τόσο άσχημα, που έψαχνα μανιωδώς το «κάθε εμπόδιο για καλό» που συνηθίζει με συντροφεύει πάντα όταν συναντώ εμπόδια.  Θα ξανάρθω ίσως κάποια στιγμή, σκέφτηκα, μάζεψα τα κομμένα μου φτερά από το πάτωμα και κατευθυνθήκαμε προς την Αιγυπτιακή Αγορά των μπαχαρικών.

Η αγορά βρίσκεται πίσω από το Γενί Τζαμί και η αλήθεια είναι πως αν έχεις περπατήσει τις αγορές της Θεσσαλονίκης δεν θα νιώσεις κάποιο ιδιαίτερο δέος για την ποικιλία των εδεσμάτων που σου προσφέρει. Τα μπαχαρικά είναι όμορφα τοποθετημένα, οι μυρωδιές συγκεκριμένες και όχι ιδιαίτερα έντονες, οι φωνές σε διάφορες γλώσσες για την προσέλκυση των τουριστών, και δεν υπάρχει η άνεση να χαζέψεις, να επιλέξεις με την ησυχία σου χωρίς την πιεστική βοήθεια των κοινωνικότατων πωλητών.

Τέλος πάντων, επέλεξα το πιο ήσυχο κατάστημα, διάλεξα -με τη βοήθεια πάντα του πωλητή- τα τσαγάκια μου και τα μπαχαρικά μου, μας κέρασαν και υπέροχο αρωματικό τσάι και λουκουμάκια και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το check out.

O χρόνος μας στην Πόλη των πόλεων έφτανε στο τέλος του και μετά το φαγητό κάναμε μία βόλτα στην κεντρική πλατεία της Sultanahmet ρουφώντας, για τελευταία φορά, τις εικόνες των τζαμιών, των ανθρώπων, του γαλάζιου ουρανού, των μαθητών που μόλις είχαν σχολάσει, των μικροπωλητών με τα καροτσάκια όπου ψήνουν κάστανα και καλαμπόκια, και της αρχόντισσας που δεν μας έκανε τη χάρη να δούμε τα εσώψυχά της!

Αρχιτεκτονική και φωτογραφία

Αρχιτεκτονική και Φωτογραφία:

Τα κοινά τους στοιχεία



Δεδομένου ότι περιβαλλόμαστε από την αρχιτεκτονική στη ζωή μας καθημερινά, είναι αναμενόμενο πως θα ήταν ένα δημοφιλές θέμα για φωτογράφιση.

Παρακάτω όμως δεν θα αναλύσουμε την Αρχιτεκτονική φωτογραφία, αλλά τα στοιχεία αυτά που είναι κοινά τόσο στη φωτογραφία, όσο και στην Αρχιτεκτονική.

Στην εσωτερική αλλά και στην εξωτερική αρχιτεκτονική, τα στοιχεία που διαμορφώνουν  το αντικείμενο και  του δίνουν χαρακτήρα, είναι :  Το φως, το σχήμα (γραμμή), το υλικό (υφή)  και το χρώμα. Στη φωτογραφία, μεμονωμένα, παίζουν κι εδώ βασικό ρολό οι συγκεκριμένοι παράγοντες.

ΣΧΗΜΑ-ΓΡΑΜΜΗ:

Η γραμμή παίζει σημαντικό ρόλο, τόσο στον σχεδιασμό ενός αρχιτεκτονήματος, όσο και στη φωτογραφία.Στην αρχιτεκτονική, τα πάντα εξαρτώνται από τη γραμμή.          Στη φωτογραφία, παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο, μια που καθοδηγεί το μάτι στο σημείο ενδιαφέροντος, αποτρέποντας την περιπλάνηση της οπτικής μας

Στη φωτογραφία η γραμμή, δίνει επίσης  έμφαση στην απόσταση μεταξύ των αντικειμένων. Με διαφορετικό τρόπο, λειτουργεί κάπως έτσι και στην αρχιτεκτονική και τη διακόσμηση. Μια γραμμή κατά μήκος ενός τοίχου στο ύψος του ματιού, ξεγελάει και δημιουργεί μια προοπτική που κάνει το χώρο να φαίνεται μακρύτερος.


Το αποτέλεσμα γίνεται πιο δυναμικό όταν η «γραμμή» που χωρίζει τη φωτογραφία ή το σχέδιο σε 2 ή περισσότερα τμήματα, βρίσκεται σε μια από τις γωνίες του κάδρου (είτε πρόκειται για φωτογραφία είτε για κάτοψη) και φεύγει διαγωνίως.

Οι κάθετες γραμμές, χαρακτηρίζουν την κυριαρχία, την ισχύ και την ανάπτυξη. Ψηλά κτίρια κολώνες, μία έντονη κατακόρυφη δέσμη φωτός, λειτουργούν το ίδιο έντονα στη φωτογραφία, όπως και στο σχεδιασμό ενός χώρου. Όσο πιο παράλληλες είναι οι γραμμές μας, τόσο αυστηρότερο και επιβλητικότερο είναι το αποτέλεσμα.


Οι οριζόντιες γραμμές, τόσο στη διακόσμηση όσο και στη φωτογραφία, προσδίδουν την αίσθηση της γαλήνης και της ηρεμίας.


Οι διαγώνιες γραμμές με τη σειρά τους, αποπνέουν δράση, βάθος και ένταση.  Στη διακόσμηση τις χρησιμοποιούμε ιδιαίτερα σε αδιάφορους χώρους για να αποκτήσουν ένα παιχνίδι και να ξεφύγει από τα τετριμμένα.

Στη φωτογραφία αντίστοιχα, οι διαγώνιες γραμμές βοηθάνε το κάδρο μας, προσφέροντάς του ένα ατού επιπλέον, αφού ξεφεύγουμε από την λογική της οπτικής μας που χαρακτηρίζεται κυρίως από οριζόντιες και κάθετες γραμμές.

Ο τρόπος που χρησιμοποιούμε συνήθως τις διαγώνιους σε ένα σχέδιο, ξεκινά από κάτω αριστερά προς πάνω δεξιά. Κάπως έτσι συνηθίζεται και στις φωτογραφίες.

Αν θελήσουμε να ξεφύγουμε από την κατάτμηση του χώρου ή αντίστοιχα της φωτογραφίας σε δύο τριγωνικά κομμάτια, τότε η διαγώνια γραμμή μας μπορεί να ξεκινήσει  λίγο  πιο πάνω από τη γωνία του κάδρου ή της κάτοψής μας.

Σημαντικό στοιχείο είναι και οι καμπύλες γραμμές. Στη διακόσμηση χρησιμοποιούνται προς χάρη εντυπωσιασμού περισσότερο και ελάχιστα για πρακτικούς λόγους. Η καμπύλη προσδίδει κομψότητα, αισθησιασμό καθώς και μια γαλήνια αίσθηση ισορροπίας.  Το ίδιο παρατηρούμε τόσο σε έναν χώρο με καμπύλα στοιχεία, όσο και σε μια φωτογραφία.


Tέλος, υπάρχουν και οι συγκλίνουσες γραμμές. Γραμμές που συναντώνται. Αυτός ο συνδυασμός γραμμών, δίνει προοπτική στη φωτογραφία ή στον χώρο αντίστοιχα, προσφέροντας μία συγκεκριμένη ροή ή βάθος. Επίσης κι εδώ παρατηρούμε την αίσθηση της απόστασης και της κλίμακας ως αποτέλεσμα. Συνήθως οι συγκλίνουσες γραμμές, αναζητούν ένα έντονο στοιχείο ώστε να μην βγει μονότονο το αποτέλεσμα. Για να ξεφύγουμε λοιπόν από  το ρίσκο της μονοτονίας, προτιμότερο είναι το επιπλέον στοιχείο να τοποθετηθεί κοντά στις συγκλίνουσες γραμμές, ώστε να μην μπερδεύεται το οπτικό μας πεδίο με πολλές πληροφορίες. Αυτό ισχύει τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στη φωτογραφία. Φυσικά, πολλές φορές οι συγκλίνουσες γραμμές αποτελούν από μόνες τους σημείο ενδιαφέροντος είτε για τον χώρο είτε για τη φωτογραφία και δεν  υπάρχει η ανάγκη για πρόσθετα θέματα.

ΧΡΩΜΑ:

Αν εξαιρέσουμε την ασπρόμαυρη φωτογραφία μια που μας είναι αδύνατο να θέσουμε συγκρίσεις αφού στην πραγματική ζωή κατακλυζόμαστε από χρώματα, θα δούμε απλά με ποια κριτήρια επιλέγουμε συγκεκριμένους τόνους και αποχρώσεις στα θέματά μας και ποια η σχέση τους με τη διακόσμηση.

Τα χρώματα είναι ακτινοβολίες που ανάλογα με τη συχνότητά τους προκαλούν ποικίλους ερεθισμούς στο οπτικό νευρικό σύστημα του ανθρώπου και επηρεάζουν την ψυχολογία του.Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου η ψυχοσύνθεσή του διαμορφώνεται μέσα σε ένα χρωματικό περιβάλλον γεμάτο εναλλαγές. Οι τροποποιήσεις του κυρίαρχου χρωματικού υπόβαθρου μέσα στο οποίο μεγαλώνει προκαλούν αλλαγές στη διάθεση και στην προδιάθεσή του.

Αυτοί που έζησαν τα παιδικά τους χρόνια κοντά στη φύση δεν συμβιβάζονται ψυχολογικά με τα ξεπλυμένα και χωρίς αντιθέσεις χρώματα των σκονισμένων μεγαλουπόλεων. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που νοιώθουν την ανάγκη να δραπετεύουν κατά καιρούς από τα μεγάλα αστικά κέντρα προς την ύπαιθρο, αναζητώντας μεταξύ άλλων και τις αποχρώσεις που έχουν εγκατασταθεί στην ψυχή τους από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους.  Οι χρωματικές προτιμήσεις των ανθρώπων αποτελούν ένα από τα πολλά κριτήρια που βοηθούν στην εκτίμηση της προσωπικότητάς τους.

Κάπου εδώ θα μπορούσαμε να κάνουμε αναφορά στο τι πρεσβεύει κάθε χρώμα, όμως οι διαπιστώσεις που συνδέονται με την επίδραση των χρωμάτων στην ψυχολογία του ανθρώπου δεν είναι τελεσίδικες και ασφαλείς, καθώς υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις. Είναι σφάλμα ένας φωτογράφος να τις λαμβάνει υπόψη του πριν ξεκινήσει το καλλιτεχνικό του έργο. Το σωστότερο είναι να αφήνει το ένστικτό του ελεύθερο και να μεταθέτει στους άλλους την κριτική για το έργο του.Στην κατά παραγγελία όμως δημιουργία καλλιτεχνικών έργων (διαφημιστική φωτογραφία, τοιχογραφία, διακόσμηση κλπ) μπορούν να βρουν αρκετή εφαρμογή.

Το χρώμα μπορεί να είναι πρωταγωνιστής, είτε γεμίζοντας το κάδρο μας, είτε δίνοντας απλά ένα στοιχείο. Το ίδιο συμβαίνει και στη διακόσμηση. Συμβαίνει πολλές φορές, μάλιστα, το χρώμα που επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε σε πολύ μικρή δόση, να είναι σημαντικότερο, από ότι να γεμίζαμε την εικόνα μας ή τον χώρο μας με αυτό.


ΦΩΣ:

Σχετικά με το φως, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας, πως αυτό είναι που δίνει την κλίμακα του χρόνου στο χώρο. Ο εσωτερικός χώρος, για παράδειγμα, αποκτά τελείως διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά όταν το φως εισέρχεται από πάνω, από το πλάι ή από κάτω ή πάλι όταν διεισδύει από μια σχισμή ή ένα μεγάλο άνοιγμα.

Στο φως, διακρίνουμε τον φυσικό φωτισμό  & τον τεχνητό φωτισμό  οι οποίοι με τη σειρά τους χωρίζονται  σε άλλους υποπαράγοντες, όπως ο άπλετος θερμός ή ψυχρός φωτισμός & η δέσμη φωτός (είτε προέρχεται τεχνητά  από σποτ, είτε φυσικά  από τη σχισμή σε ένα τοίχο, κ.λ.π.) …

Όπως ένας χώρος αλλάζει όψη ανάλογα με τον φωτισμό, έτσι και στη φωτογραφία παρατηρούμε σημαντικές διαφοροποιήσεις με την επιλογή διαφορετικής ώρας λήψης (όταν πρόκειται για εξωτερική)  ή διαφορετικής επιλογής φωτισμού όταν πρόκειται για εσωτερική λήψη…

ΣΚΙΑ:

Το φως και η σκιά, είναι έννοιες αλληλένδετες αφού η σκιά εξαρτάται από τον φωτισμό.

Η αρχιτεκτονική (ιδίως σε τόπους σαν τον δικό μας)  βασίζεται κυρίως στις σκιές. Τα πάντα θεμελιώνονται πάνω στην αέναη αντίθεση φωτός-σκιάς.  Το αρχιτεκτόνημα ταυτίζεται με τις σκιές του. Οι ατέλειες, διακρίνονται λόγω των σκιών τους, ξεχωρίζουν οι όγκοι του,  αλλάζει ο χρωματισμός του.

Πρέπει να «ισορροπήσει» λοιπόν τόσο το αρχιτεκτόνημα όσο και η φωτογραφία, ανάμεσα σε σκιερές και φωτεινές περιοχές γνωρίζοντας ότι η μία είναι συμπλήρωμα της άλλης, αφού είναι αδύνατον να συνθέσεις χωρίς το φως, αλλά και έξω από τα όρια που αυτό σου καθορίζει για να κινηθείς.


ΥΛΙΚΑ – ΥΦΗ:

Η υφή, είναι από τα στοιχεία που δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία – τουλάχιστον συνειδητά-. Κι όμως, το υλικό που φωτογραφίζουμε ή που χρησιμοποιούμε στη διακόσμηση ενός χώρου, ή ακόμη και την εξωτερική επένδυση ενός κτιρίου, είναι τόσο σημαντικός παράγοντας όσο και οι προαναφερόμενοι.

Η υφή συγκεκριμένα, βοηθά στο να τονίσουμε την λεπτομέρεια σε μία φωτογραφία, όσο και να δείξουμε πως ασχοληθήκαμε λεπτομερώς με τον χώρο μας, του δώσαμε δηλαδή την πρέπουσα σημασία.

Και αν στη διαμόρφωση ενός χώρου, το κάθε υλικό εξυπηρετεί υπαρκτές ανάγκες, στο χώρο της φωτογραφίας, χρησιμοποιείται ώστε να δώσουμε την ευχαρίστηση της αληθοφάνειας.

Ανναστέλλα Λαζάρου

interior designer

Dead fly art από τον Magnus Muhr

Ο Magnus Muhr είναι Σουηδός φωτογράφος και πρόσφατα παρουσίασε ένα Project βασισμένο σε black  humor θα έλεγα!

Πρωταγωνιστές των φωτογραφιών του, ήταν νεκρές μύγες οι οποίες σε συνδυασμό με πρόχειρα σκίτσα, ξαναζωντάνεψαν μέσα από rock καταστασεις!!!

Κι επειδή ως γνωστόν, μια εικόνα =  1000 λέξεις, «απολαύστε» τα έργα του…

Το ελληνικό συρτάκι, έδωσε έμπνευση στον καλλιτεχνη για το παρακάτω δημιούργημα…

Η κλασσική φωτογραφία της Ιρανής καλλιτέχνιδας  Shirin Neshat, έδωσε απ’ό,τι φαίνεται, το έναυσμα για την παρακάτω δημιουργία του Muhr…

 

Τώρα πια, ξέρετε τι θα κάνετε τον Αύγουστο που είναι παχιές οι  μύγες…ΤΕΧΝΗ !!!

…λίγη τέχνη στη Σουβάλα (Αίγινα)

 

Το τετραήμερο που βρέθηκα στην Αίγινα, εκτός από την έκθεση στο λαογραφικό Μουσείο, έτυχε να παρευρεθώ σε ακόμη δύο εκθέσεις που έγιναν στην περιοχή της Σουβάλας.

 

 

 

Ανατολή στη Σουβάλα
Ανατολή στη Σουβάλα

 

Η  πρώτη, σε ιδιωτικό πλαίσιο, ήταν η έκθεση ψηφιδωτών της ζωγράφου  Βάσως Φλώρου, στο Κτήμα Ζαΐμη. Αξιόλογη δουλειά με  χαρακτηριστικό στοιχείο τη χρήση φυσικών πετρωμάτων  εν μέσω  των ψηφιδωτών.

Η θ�α από το Κτήμα Ζαΐμη
Η θέα από το Κτήμα Ζαΐμη

Η δεύτερη έκθεση, οργανώθηκε από την επαγγελματική ένωση Σουβάλας για δεύτερη χρονιά, με αντικείμενο την φωτογραφία. Το θέμα: «Αίγινα: Φως και Θάλασσα». Πολλές από τις φωτογραφίες ήταν ιδιαίτερες, ενώ υπήρχαν και άλλες που δεν είχαν να παρουσιάσουν κάποια πρωτοτυπία, στο θέμα, την τεχνική ή τη σύλληψη. Η γιορτή μετά τη βράβευση, ξεκίνησε κατά τις 10 όπως είχε ανακοινωθεί, με βεγγαλικά, ζωντανή μουσική από τους ΕΛΞΙΣ, κρασί και φαγητό. Όλα έδειχναν πως θα είναι μια πετυχημένη γιορτή, μέχρι που μία βλάβη  σε κάποιο υποθαλάσσιο καλώδιο της ΔΕΗ, προκάλεσε black out σε ολόκληρο το νησί. Βέβαια  το πρόβλημα λύθηκε με γεννήτριες, αλλά ο περισσότερος κόσμος είχε αποχωρήσει. Ευτυχώς που είχαν προλάβει να κάνουν την απονομή…

Έκθεση φωτογραφίας
Έκθεση φωτογραφίας

Του χρόνου ίσως σκεφτώ να λάβω κι εγώ μέρος στην έκθεση… Ένα ταξιδάκι για δώρο, είναι πάντα μια πρόκληση…

Ας  ξεκινήσω λοιπόν τις προσπάθειες για το τέλειο κλικ από τώρα…!