Ταξιδακι θα σε παω, με όχημα ενα μπαλονι…

Σήμερα λέω να σε ταξιδέψω. Όχι με βαπόρια και με τρένα, ούτε με αμάξια κι αεροπλάνα. Θα έχουμε για όχημα, μπαλόνια… πολλά, πολύχρωμα μπαλόνια. Έτσι  για να αλλάξουμε λιγάκι διάθεση!

Ας ξεκινήσουμε από το  Παρίσι με εικόνες από την αγαπημένη Μονμάρτη…Le ballon rouge , του 1956, από τον Albert Lamorisse

Και ας συνεχίσουμε παρέα με τον αξιαγάπητο Russel και τον περίεργο Carl Fredricksen…

…για να δούμε πως το ταξίδι τους, ενέπνευσε το National Geographic να το επαναλάβει και στην πραγματικότητα…

Κι αν όλα αυτά  σου μοιάζουν ζηλευτά, δεν έχεις παρά να κάτσεις στο νέο καναπέ  του Satoshi Itasaka, που με ενεπνευσε για αυτο το ταξίδι και να απολαύσεις τις ταινίες που σου πρότεινα…

Advertisements

Ο δρόμος των μπαχαρικών & το πιπέρι καγιέν.

«Πιπέρι. Είναι καυτό και καίει: Ήλιος! Στη μέση είναι ο ήλιος και τα βλέπει όλα. Γι’ αυτό και το πιπέρι μπαίνει παντού, σ’ όλα τα φαγιά… Μετά είναι ο Ερμής, ζεστός κι αυτός σαν το κόκκινο πιπέρι… Kι ύστερα η Αφροδίτη: Κανέλλα! Η Αφροδίτη ήταν η πιο όμορφη κοπέλα. Γι’ αυτό η Αφροδίτη είναι και πικρή και γλυκιά, όπως όλες τις γυναίκες. Μετά είναι η γη, εδώ που είμαστε. Και τι υπάρχει στη Γη; Η ζωή. Και τι χρειάζεται η ζωή; Να τρώμε. Και τι χρειάζεται το φαΐ για να νοστιμέψει; Αλάτι! Η ζωή και το φαΐ θέλουν αλάτι».


Λόγια μαγικά από την πολίτικη κουζίνα… όσες φορές κι αν δω την ταινία, μαγεύομαι από τις εικόνες, φαντάζομαι τις μυρωδιές και τις γεύσεις που μπλέκονται στον ουρανίσκο… Ουρανίσκος…Ουρανός…όπως ο ουρανός φιλοξενεί τους πλανητες, έτσι κι ο ουρανίσκος δέχεται τις γεύσεις των μπαχαρικών!

Προσφατα «ανακαλυψα» το πιπερι καγιεν. Κι οταν λεω ανακαλυψα, εννοω χρησιμοποίησα στη  μαγειρικη μου…απορω πως δεν ετυχε νωριτερα, αφου ειμαι λατρης όλων των μπαχαρικών, βοτάνων & μυρωδικών. Όπως και να’χει, κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Το σακουλάκι που έφερα από την Αγγλία, έχει ήδη αδειάσει κατά το ¼  κι έχει ανοίξει στις συνταγές μου νέες προοπτικές. Πειράματα παντού… από σούπες και ψητά ως  σοκολατάκια και σαλάτες… ακόμη και στο πράσινο τσάι μου ανάμειξα λίγο και θα πρότεινα να το δοκιμάσετε.

Έγινε κι αυτό ένα από τις μικρές «ψυχώσεις» που με πιάνουν μόλις ανακαλύπτω κάτι… μέχρι να έρθει το επόμενο! Θυμήθηκα έτσι να ξαναπιάσω το βιβλίο που είχα αφήσει στη μέση, χάρη του ταξιδιού (επέλεξα  να πάρω μαζί μου 2 μικρότερα αντί αυτού που είναι σχετικά μεγάλο) και χάρη στο «Φάντασμα της Όπερας»  που έπρεπε να διαβάσω για να προλάβω τη συνάντηση στη λέσχη βιβλίου που συμμετέχω.

«Ο δρόμος των μπαχαρικών» (είναι το βιβλίο στο οποίο αναφέρομαι) σου αφήνει τη γεύση του μοσχοκάρυδου στο μυαλό, ανακατεμένο με ένα σωρό από περιπέτειες διάρκειας 5 ετών, που οδήγησαν στην ανακάλυψη μιας νέας Ηπείρου. Διαπιστώνεις πόσο σημαντικά υπήρξαν τα μπαχαρικά για την κοινωνία και όχι μόνο για τη μαγειρική, και τι αγώνες κοινωνικοοικονομικής, πολιτικής και πολιτισμού  έγιναν  για χάρη τους.

Πρόκειται για ένα βιβλίο ιστορίας πολιτικής &  πολιτισμών, που με ξεγέλασε για να το διαβάσω, χάρη στις αναφορές του στα διάφορα μπαχαρικά και το πώς ανακαλύφθηκαν.  Διαβάζεται & κατανοείται  εύκολα, ακόμη και από αυτούς που δεν αγαπουν ιδιαιτερα την «Ιστορια»…(σε αυτούς ανήκω κι εγώ)

Κι όπως ηδη προανεφερα, το θυμηθηκα χαρη στο πιπερι καγιεν που μπηκε ξαφνικα στη μαγειρικη μου. Κι όπως κάθε τι νέο μου τραβάει την προσοχή, έψαξα κι έμαθα τι είναι το πιπέρι καγιέν…

Προέρχεται από το τσίλι κι έφτασε στην Ευρώπη χάρη στον Κολόμβο. Βοηθάει στην ομαλή κυκλοφορία του αίματος, στην πέψη,  στην αρθρίτιδα  και είναι και αντιμυκητιακό.

Η αληθεια είναι πως όλα τα παραπάνω καλά είναι, αλλά εμένα με μάγεψε η ιδιαίτερη γεύση που δίνει…

Και σαν μπονους που διαβάσατε τις γευστικές μου ανησυχίες, σας δινω μια απλούστατη συνταγή για πιπερατα σοκολατακια…(προσοχη: τα υλικα είναι αφροδισιακα)

ΥΛΙΚΑ:
500 γρ. κουβερτούρα
½ κουτ. του γλυκού πιπέρι καγιέν
½ κουτ. του γλυκού φρεσκοτριμμένο μοσχοκάρυδο
½ κουτ. του γλυκού φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
Ζεσταίνουμε σε μπεν μαρι την κουβερτούρα. Ανακατεύουμε με όλα τα υπόλοιπα υλικά και με δύο κουταλάκια δημιουργούμε σοκολατάκια πάνω σε μία λαδόκολλα.

Αφήνουμε να κρυώσουν για μισή ώρα στην κατάψυξη…και τα απολαμβάνουμε με ένα ποτηρι ροζέ αφρώδη οίνο όπως Malvasia Rosetta 2009, ενώ ακούμε αυτό:


Κωνσταντίνος Πιλάβιος…τι είναι αυτό?

Στην περίπτωσή του, το μήλο πέφτει κάτω από την μηλιά, δημιουργώντας  δική του ποικιλία. Ο λόγος για τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο, γεννημένο το 1984 στην Αθήνα, με σπουδές σε ελλάδα και Μ. Βρεττανία.

Μεγαλωμένη με τα παραμύθια του πατέρα του, Νίκου Πιλάβιου,  χαίρομαι αφάνταστα χωρίς να γνωρίζω τον λόγο, όταν «πέφτω» πάνω στο όνομά του.

Είδα πρώτη φορά ταινία του, πριν από το Bank Bang στον κινηματογράφο μες στα Χριστούγεννα.  Λεγόταν «Μικρές Χαρές» και με εντυπωσίασε ο τρόπος της εξέλιξής της. Ανέκαθεν οι μικρές καθημερινές χαρές ήταν μία μεγάλη χαρά για μένα…η απρόσμενη εξέλιξη της ταινίας όμως, σίγουρα θα σπρώξει και τον πιο αδιάφορο άνθρωπο, να αρπάζει την κάθε απλή στιγμή απ’τα μαλλιά και να «στίβει» τις ευκαιρίες της για μικρές χαρές.

Η τελευταία ταινία μικρού μήκους που είδα και  σκηνοθέτησε ο ίδιος -αν και όπως πολύ σωστά με διόρθωσε ο ίδιος, γυρίστηκε πριν τις μικρές χαρές-, έλαβε μέρος στο φεστιβάλ Δράμας και ονομάζεται «Τι είναι αυτό?» . Σίγουρα θα κάνει πολλούς από εμάς να ξανασκεφτούμε πριν νευριάσουμε ή χάσουμε την υπομονή μας με κάποιον δικό μας άνθρωπο.

Εξαιρετική η ιδέα του την οποία έκανε και πράξη, είναι η δημιουργία μιας σειράς από φιλμάκια, τα οποία βασίζονται σε ιστορίες που «ψαρεύει» μέσα από Blogs.