Eσυ τι θα ψηφίσεις;

Όοοοοχι…δεν πρόκειται για προώθηση κάποιου κόμματος …το αντίθετο θα έλεγα…σου βρήκα τρόπο, εσένα που είσαι αναποφάσιστος (και ποιος δεν είναι άλλωστε σε αυτες τις εκλογες;) να  βρεις τη θέση σου.

Μέσα από ένα ερωτηματολόγιο στη σελίδα Choose4Greece θα καταλήξεις με πολύ αναλυτικά αποτελέσματα ποιο κόμμα σου ταιριάζει καλύτερα.

Άντε και καλό βόλι!

Posted in Άνθρωπος, Κοινωνία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Επιτάφιος…in town

Το τελευταίο διάστημα, έχω παρατηρήσει πως στρεφόμαστε όλο και περισσότερο στα Θεία… είτε για να αναρωτηθούμε «Γιατί Θεέ μου;» ξεφυσώντας, είτε για να αγκομαχήσουμε «Ωχ Παναγίτσα  μου» ακολουθώντας και ένα Ουφφφφ που σηκώνει σκόνη σε απόσταση ενός χιλιομέτρου (ξαλαφρώνεις, όμως, η αλήθεια είναι), είτε απλά για να ευχαριστήσουμε που έχουμε την υγειά μας παρά τα άγχη και τα βάρη που μας πλακώνουν (γερή κράση ο Έλληνας!). Άρα, μέρες που είναι, οι εκκλησίες είναι και πιο γεμάτες.

Έτσι, λοιπόν, σαν καλή Αθηναία, είπα να σας ενημερώσω για το ποια ενορία να επιλέξετε, όσοι μείνετε εντός των τειχών όπως κι εγώ, για την περιφορά του Επιταφίου. Ημέρα κατάνυξης, ημέρα της κορύφωσης του Θείου δράματος και οι επιλογές πολλές.

Μεγαλοπρεπής και κλασσικός ο Επιτάφιος της Μητρόπολης, ακολουθείται και από άγημα οπλιτών, προσδίδοντας μεγαλύτερη αίγλη στην περιφορά του.

Αν ψάχνετε κάτι πιο γραφικό, στην Πλάκα θα βρεθείτε στη διασταύρωση όλων των εκκλησιών της περιοχής, με Αθηναίους να ψέλνουν μελωδικά. Μπορείτε να χαθείτε στα σοκάκια, ακολουθώντας είτε την πομπή του Ναού του Σωτήρος, είτε της Αγίας Αικατερίνης είτε της Παναγίας της Γρηγορούσας, που περνούν κοντά από τα αρχαία ερείπια.

Η Ρώσικη εκκλησία, στη συμβολή των  οδών  Φιλελλήνων & Αμαλίας, είναι μία επίσης ενδιαφέρουσα πρόταση. Έχει τύχει να παρευρεθώ σε μυστήριο εκεί και ήταν πράγματι κατανυκτικά.

Αν ανεβείτε στο Λυκαβηττό, θα έχετε τη δυνατότητα να παρακολουθείσετε από ψηλά τους Επιταφίους της πόλης να ξεχύνονται στους δρόμους. Εκεί, υπάρχουν 2 επιλογές: το παρεκκλήσι του Αγ. Γεωργίου αλλά και αυτό των Αγίων Ισιδώρων.

Στα Τουρκοβούνια και συγκεκριμένα στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ο Επιτάφιος από το 1989 είναι στα χέρια των Αιθιόπων που ζουν στην περιοχή, οι οποίοι μεταφέρουν μία ιδιαίτερη αίσθηση στην ημέρα. Σίγουρα ξεχωριστή εμπειρία.

Αν, τέλος, είστε βιαστικοί και θέλετε να προηγειθείτε όλων, σας προτείνω τη Μονή Καισαριανής. Εκεί, ο μεσημεριανός Επιτάφιος, η βυζαντινή αρχιτεκτονική και η ατμόσφαιρα του δάσους υπόσχονται να σας μεταφέρουν εκτός πόλης.

Ποιος είπε πως το Πάσχα είναι για το χωριό;

 

Posted in Ευ Ζην... | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Μαρμελάδα καρότο

Φρούτα, ζάχαρη, πάμε….

Ο λόγος για τις μαρμελάδες, την παρασκευή των οποίων έχω λατρέψει τελευταία…

Μαρμελάδα μήλο, μαρμελάδα πορτοκάλι-αχλάδι, μαρμελάδα κυδώνι, μαρμελάδα ακτινίδιο και τώρα, μαρμελάδα καρότο!

 

Αυτή τη συνταγή επέλεξα να σας δώσω, για δύο λόγους: 1ον είναι η αγαπημένη μου μια που τρωγεται και σαν γλυκό κουταλιού, και 2ον  έρχεται καλοκαιράκι και ως γνωστόν, η καροτίνη προσφέρει γρήγορο μαύρισμα με προστασία 😉

 

 

Υλικά:  

  • 1  κιλό καρότα
  • 1 μήλο
  • 1 πορτοκάλι
  • 1 λεμόνι
  • 5 φλ. ζάχαρη
  • 3 φλ. Νερό
  • Ελάχιστη κανέλα

Διαδικασία:

  1. Πλένουμε καλά όλα τα φρούτα και τα καρότα.
  2. Ξεφλουδίζουμε το μήλο  και βγάζουμε τα κουκούτσια. Τη φλούδα και τα κουκούτσια τα βάζουμε σε τουλπανάκι, ενώ το μήλο το τρίβουμε στον τρίφτη.
  3. Καθαρίζουμε το πορτοκάλι. Τη φλούδα την κόβουμε σε πολύ λεπτές λουριδίτσες και το πορτοκάλι σε μικρά κυβάκια.
  4. Σε κατσαρόλα βάζουμε το τριμμένο μήλο, το πορτοκάλι, τη φλούδα του, το νερό και το τουλπανάκι. Τα αφήνουμε να βράσουν για κάνα 10λεπτο, να μαλακώσουν κάπως.
  5. Καθαρίζουμε τα καρότα και τα τρίβουμε και αυτά στον τρίφτη, να βγουν μακρόστενες λεπτές λωρίδες. Στίβουμε το λεμόνι και περιχύνουμε τα καρότα. Προσθέτουμε ξύσμα από τη φλούδα του λεμονιού.
  6. Βγάζουμε το τουλπάνι από την κατσαρόλα, προσθέτουμε το καρότο και τη ζάχαρη, πασπαλίζουμε με λίγη κανέλα και τα αφήνουμε να βράσουν μέχρι να γίνει η μαρμελάδα.
  7. Όπως είναι καυτή η μαρμελάδα, βάλτε τη σε αποστειρωμένα βάζα και γυρίστε τα ανάποδα μέχρι να κρυώσουν. Με αυτό τον τρόπο κλείνουν αεροστεγώς.
Posted in περί ορέξεως... | Tagged , | 2 Σχόλια

Τομ Ρόμπινς…ένα βάζο με καυτερές πιπεριές!

Τομ Ρόμπινς…ο εναλλακτικότερος -για εμένα- σύγχρονος συγγραφέας. Πριν χρόνια είχα διαβάσει «το Άρωμα του Ονείρου» κι είχα ενθουσιασθεί από τις φανταστικές περιγραφές του. Έκτοτε δεν ξανάπιασα βιβλίο του στα χέρια μου. Συζητιέται το ακαταλαβίστικο της γραφής του, και μια που έτυχε να «πέσω» σε ένα σχετικά κατανοητό βιβλίο του, δεν ξαναπροσπάθησα για κάποιο άλλο. Κι υπάρχουν αρκετά στη βιβλιοθήκη μου. Πρόσφατα όμως, είπα να το επιχειρήσω. Να ξεκινήσω κι αν δεν το αντέχω να το αφήσω…αν και ξέρω πως δεν μου αρέσει να αφήνω βιβλία στη μέση. Γενικά δεν μου αρέσει να αφήνω τίποτα στη μέση! Και διάλεξα την Αμάντα…το κορίτσι της γης. Το εξωφυλλο έχει ένα χοτ ντογκ να αιωρείται ανάμεσα στα σύννεφα και ένα γυναικείο κεφάλι να ξάπλα, να το αγναντεύει…μάλλον πρόκειται για την Αμάντα. Πρόκειται μάλιστα για το πρώτο του μυθιστόρημα, που γράφτηκε το 1970.

-εδώ κάπου διακόπτω τη γραφή μου, μια που για ακόμη μία φορά, έπεσα σε λαθραναγνώστρια. Μία κυρία που έκατσε  δίπλα μου στο παγκάκι περιμένοντας κι εκείνη το τρένο, έβγαλε τα γυαλιά ηλίου της, φόρεσε τα γυαλιά της πρεσβυωπίας της και προσπαθεί να διαβάσει τα ορνιθοσκαλίσματά μου.Τι μανία κι αυτή…μεγάλο πράγμα η περιέργεια! …συνεχίζω τώρα, μέσα από το τρένο. Ο Πακιστανός που έκατσε δίπλα μου είναι πιο διακριτικός.-

Από τις πρώτες γραμμές του, αυτό το βιβλίο με συνεπήρε…χρωματιστές περιγραφές με κιτς διάθεση. Κάθε μία από τις παραγράφους του, με ταξιδεύει σε ένα χορό από χρώματα, σχήματα, αρώματα και μελωδίες…ααα, και γεύσεις! Νιώθω σαν μια άλλη Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Και όσο διαβάζω, τόσο πιο έντονα διαμορφώνεται η άποψή μου για τον Τομ Ρόμπινς. Θα τον χαρακτήριζα σαν μια καυτερή πιπεριά τουρσί…ναι, ναι, σαν τις πιπεριές τουρσί είναι κι αυτός! Αρνείσαι να δοκιμάσεις γιατί  έχεις ακούσει πως καίνε. Κάποια στιγμή όμως, εκεί που έχεις ανοίξει την πόρτα του ψυγείου και χαζεύεις αφηρημένα το περιεχόμενό του, βλέπεις το βαζάκι με τις πιπεριές και μπαίνεις στον πειρασμό. Δοκιμάζεις διστακτικά μία και καίγεσαι, φουντώνεις, κοκκινίζεις. Τρως και δεύτερη και συνηθίζεις κάπως την αίσθηση. Στη τρίτη αντιλαμβάνεσαι πως έχεις μόλις ανακαλύψει μία νέα διάσταση στο γευστικό σου κόσμο. Αυτός είναι και ο Τομ Ρόμπινς. Ένα βάζο από καυτερές πιπεριές τουρσί. Όσοι έχετε διαβάσει βιβλία του, θα αντιλαμβάνεστε πως θα του άρεσε αυτός ο χαρακτηρισμός μου.

Ποιος είναι όμως στην πραγματικότητα ο Τομ Ρόμπινς; Γεννημένος το 1936 στη Β.Καρολίνα, και αφού τελείωσε τη σχολή Καλών Τεχνών, εργάστηκε ως τεχνοκριτικός σε διάφορα έντυπα, μέχρι το 1970 που μετακόμισε στην Ουάσινγκτον και ξεκίνησε το γράψιμο. Τα  βιβλία του ελιναι τα εξής:

  • Αμάντα, το Κορίτσι της Γης) – 1970
  • Even Cowgirls Get the Blues (Ακόμα και οι Καουμπόισσες Μελαγχολούν) – 1976
  • Still Life with Woodpecker (Τρυποκάρυδος) – 1980
  • Jitterbug Perfume (Το Άρωμα του Ονείρου) – 1984
  • Skinny Legs and All (Ο Χορός των Εφτά Πέπλων) – 1990
  • Half Asleep in Frog Pajamas (Μισοκοιμισμένοι μες στις Βατραχοπιτζάμες μας) – 1994
  • Fierce Invalids Home from Hot Climates’ (Αγριεμένοι Ανάπηροι Επιστρέφουν από Καυτά Κλίματα) – 2000
  • Villa Incognito – 2003
  • Wild Ducks Flying Backward (Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα) – 2005, συλλογή από άρθρα, κριτικές, ποιήματα κλπ.
  • B is for beer – 2009
Posted in Βιβλίο | Tagged , , , , , , , | 1 σχόλιο

Πόσο διήρκεσε το 5-HTTLPR* μου;

Πέρασαν κιόλας 3 χρόνια από τότε που αναφέρθηκα στο 5-HTTLPR* εδώ και τότε δεν φανταζόμουν  ούτε κατά διάνοια πως το δικό μου γονίδιο της αισιοδοξίας θα είχε ημερομηνία λήξεως. Δεν φανταζόμουν καν, ότι θα ξυπνάω το πρωί και δεν θα έχω να κάνω τίποτα απολύτως. Ότι θα μου έκοβαν τα όνειρα, θα μου αφαιρούσαν την αυτοπεποίθηση του καλού και άξιου επαγγελματία σπιθαμή προς σπιθαμή από όλο μου τον ψυχισμό, ότι θα με ανάγκαζαν να ξεχάσω τον χαρακτηρισμό της φιλόδοξης, ότι με λίγα λόγια θα μου έκλεβαν το μέλλον μου…όχι,δεν το φανταζόμουν!

Όπως δεν φανταζόμουν πως θα ευχόμουν να αφήσω πίσω μου αυτή τη χώρα, χωρίς ίχνος νοσταλγίας, χωρίς «ναι μεν, αλλά…», χωρίς σχέδιο επιστροφής.

Ουφ, τα είπα και ξεθύμανα…λίγο.

Posted in Άνθρωπος, Ημερολογιακά..., Κοινωνία | Σχολιάστε

Βαλίτσα με άποψη…εγκληματική!

Αυτή την εβδομάδα, ετοιμάζομαι για επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό και πραγματικά δεν ξέρω πότε θα ασχοληθώ με τη βαλίτσα μου. Δεν ξέρω τι ρούχα να πάρω για 4 μέρες στα κρύα της Γερμανίας και πως θα τα βολέψω στη βαλίτσα.

Απαγωγή είπαμε;;;;

Ένα ξέρω μόνο…πως θα ήθελα η βαλίτσα μου να είχε αυτά τα υπέροχα αυτοκόλλητα που ανακάλυψα. Βέβαια, δεν γνωρίζω κατά πόσο θα είχαν το ίδιο χιούμορ με εμένα οι υπεύθυνοι ελέγχου στο αεροδρόμιο…!

Άντε να τους πείσεις μετά πως δεν βγάζεις τα λεφτά σου στο εξωτερικό !

ουπς! Πονηρά παιχνίδια...

Μάλλον δεν πρόκειται για ζάχαρη άχνη, εεε?

Σίγουρα θα προκαλέσουν αίσθηση στο αεροδρόμιο!!! Τα αυτοκόλλητα αυτά, τα βρίσκουμε στο διαδίκτυο με 25 δολάρια έκαστο. Για ατρόμητους και χιουμορίστες ταξιδιώτες…

Posted in Αποδράσεις, Η τέχνη του ταξιδιού... | Tagged , , , | Σχολιάστε

Change for a dollar

Σε μια εποχη που ολα ειναι μεταβλητα, που μπορει ετσι απλα να βρεθεις απο το Ζενίθ στο Ναδίρ, τι είναι το πιο σημαντικό στην κοινωνία μας; Ποιο είναι αυτό το αμετάβλητο αγαθό που μπορεί αν δώσει αξία ακόμη και σε ένα μόνο ευρώ;

Κι αν κάποιος σε ρωτούσε τι μπορείς να κάνεις με ένα ευρώ, τι θα απαντούσες;…δεν μπορείς καν να αγοράσεις εισιτήριο για το λεωφορείο, φτάνει μόνο για δύο μπουκαλάκια νερό, δεν αρκεί ούτε για εφημερίδα…

Και όμως, η Sharon Wright (γεννημένη Sharon Hobbs), έρχεται με ένα 10λεπτο βιντεάκι, να ανατρέψει τα σημεία των καιρών, να σε κάνει να σκεφτείς, να δεις αλλιώς τα πράγματα, να γίνεις Άνθρωπος, να βγεις από το Εγώ σου…

1 δολάριο, πολλοί απελπισμένοι, μία λύση για όλους…η ευρηματικότητα μέσα από τα μάτια της Wright, μετατρέπει τα change (ψιλά) σε CHANGE (αλλαγή) με μερικές κινήσεις ματ, από τα χέρια ενός και μόνο ανθρώπου.

Αξίζει να το δεις, να προβληματιστείς και γιατί όχι να βουρκώσεις…ίσως αυτά τα 10 λεπτά να σου αλλάξουν τον τρόπο που σκέφτεσαι, τον τρόπο ζεις…

 

 

Το Change for a dollar απέσπασε το βραβείο Καλύτερης ταινίας  Μικρού Μήκους στο Maryville Film Festival, το Βραβείο Κοινού στο Moonlight Film Festival, καθώς & το  Βραβείο Κοινού στο Gateway Film Festival.

Η Wright, ετοιμάζει τώρα το νέο της Project και γνωρίζει καλά πως έχει ανεβάσει τον πήχη ψηλά!

Posted in Art, Άνθρωπος, Κινηματογράφος, Κοινωνία | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε