Χωρίς τίτλο #1

Η έμπνευση και ο ειρμός είναι κάτι που έρχεται έτσι ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις. Κι ενώ κάθομαι και πίνω στη βεραντούλα μου τον απογευματινό μου καφέ, λέω δεν παίρνω και το λάπτοπ να ακούσω μουσική; Να όμως που πριν προλάβω να βάλω στο youtube την τζαζ που προτιμώ τέτοιες στιγμές,περνά ο ακορντεονίστας  και μου φτιάχνει τη διάθεση με το tango από το άρωμα γυναίκας που τόσο αγαπώ.
Τα μπουμπουνητά και οι αστραπές δίνουν τον δικό τους τόνο στον μαγικό ήχο του ακορντεόν και πριν αρχίσει να βρέχει η μελωδία του απομακρύνεται. Προστατευμένη στη σκεπαστή μου βεραντούλα, παρατηρώ τους γείτονες να κλείνουν βιαστικά τα παράθυρά τους με την έναρξη της μπόρας. Κοιτώ τις μικρές μου που ακόμη κοιμούνται στο κρεββατι μου -αν και είναι ήδη 7 το απόγευμα- και νιώθω μία ευφορία που έτσι απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Και ξεκινώ να γράφω. Κι έχω ετοιμάσει ήδη 2 αναρτήσεις και συνεχίζω. Ένα μικρό σπρώξιμο θέλουμε όλοι μας για να προχωρήσουμε, να ξαναρχίσουμε, να δημιουργήσουμε.
Κι όπως ο κύριος με το ακορντεόν έφτιαξε τη δική μου διάθεση, έτσι φαίνεται πως έφτιαξα κι εγώ με τη τζαζ μου, τη διάθεση ενός ζευγαριού που προχωρώντας αγκαζέ, κάτω από μία ομπρέλα, τους άκουσα να αναρωτιούνται από που ακούγεται αυτή η ωραία μουσική. Και εγώ κρυμμένη πίσω από τις καλαμωτές μου, χαμογέλασα και συνέχισα να γράφω ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους θησαυρούς μου, μέσα από το τζάμι.
inspiration

Advertisements

Νέες Lomo με απίστευτο καλοκαιρινό design!

Τι εστι Lomo, οι περισσοτεροι, πλέον, το γνωρίζουν…για τους υπόλοιπους, έχουμε φροντίσει να μάθετε, εδώ

Αυτή τη φορά, έρχονται να μας καταπλήξουν με μία νέα σειρά, που ονομάζεται La Sardina…τα χρώματα παραπέμπουν σε χαλαρή κατάσταση και σε εμπνέουν για επιπλέον παιχνίδι στις φωτογραφίες σου. To ύφασμα με το οποίο είναι επενδεδυμένες, τις κάνουν να ξεχωρίζουν και να θες να τις φροντίσεις λίγο παραπάνω…σαν το αγαπημένο σου ρούχο.

Είτε αγαπάς τα γήινα χρώματα, είτε λατρεύεις τα παστέλ, ακόμη κι αν είσαι της πολυχρωμίας, σίγουρα θα βρεις αυτή που σου ταιριάζει ανάμεσα στα  νέα σχέδια… η άληθεια είναι πως εγώ λιγάκι μπερδεύτηκα.

Και μια που είμαστε σε mood φωτογραφικό, ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας ένα όμορφο βιντεάκι,του Antonio Vicentini αποτελούμενο από 100 πιξελωτά (υπαρχει αληθεια αυτη η λεξη;) σχέδια φωτογραφικών μηχανών που δημιούργησε ο Bill Brown σε μουσική του Ben Hantoot.

http://vimeo.com/41336551

 

 

Μια κίτρινη γροθιά στην Κωνσταντινούπολη

Περπατάω στα στενά της Ανατολικής πλευράς της Πόλης και παντού διακρίνω γκράφιτι με κίτρινες γροθιές…άλλες έχουν ουρά, άλλες έχουν μάτια,άλλες πάλι φτερά, αλλά πάντα είναι αριστερόχειρες.

Με τα γκράφιτι έχω εδώ και καιρό ιδιαίτερη σχέση…μου αρέσει να τα φωτογραφίζω και να ψάχνω λεπτομέρειες για τους δημιουργούς τους. Έτσι έκανα και με τα συγκεκριμένα και ανακάλυψα πως δεν είναι σχεδιασμένα από κάποιον Τούρκο εξεγερμένο, αλλά από τον Matthias Wermke, έναν Βερολινέζο, που κατά τη διάρκεια της διαμονής του στην Κωνσταντινούπολη όπου βρέθηκε με το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών (ERASMUS), γέμισε την περιοχή μεταξύ Γαλατά και Πέρα (ή  Karakoy και Beyoglu κατά τους Τούρκους) με κίτρινες γροθιές.

Γνωστός έγινε βέβαια, όχι με το πραγματικό του όνομα, αλλά με το nickname «Kripoe», όπως και υπογράφει τις δημιουργίες του.

O Matthias, έχει σπουδάσει στο τμήμα Καλών Τεχνών του Βερολίνου και έχει ασχοληθεί ιδιαιτέρως με video art και ταινίες μικρού μήκους.

Σίγουρα το γεγονός πως μεγάλωσε στο Kreuzberg όπου υπάρχουν πολλοί Τούρκοι μετανάστες, τον επηρέασε αρκετά. Tα γκράφιτι εκεί γίνονταν από τους νεαρούς Τούρκους σε συνδυασμό με τοπική Hip hop Μουσική. Όσο για το συμβολισμό των κίτρινων γροθιών, ο Matthias δεν έχει πει και πολλά…απλά πως το κυνηγητό που «έπαιξε» ελάχιστες αναλογικά  φορές -αν κρίνουμε τον αριθμό των γροθιών που ζωγράφισε- με την αυστηρή αστυνομία της Τουρκίας, του έδινε ώθηση να συνεχίσει.

Τα περίεργα παιχνίδια της αδρεναλίνης ίσως;

Αρχιτεκτονική και φωτογραφία

Αρχιτεκτονική και Φωτογραφία:

Τα κοινά τους στοιχεία



Δεδομένου ότι περιβαλλόμαστε από την αρχιτεκτονική στη ζωή μας καθημερινά, είναι αναμενόμενο πως θα ήταν ένα δημοφιλές θέμα για φωτογράφιση.

Παρακάτω όμως δεν θα αναλύσουμε την Αρχιτεκτονική φωτογραφία, αλλά τα στοιχεία αυτά που είναι κοινά τόσο στη φωτογραφία, όσο και στην Αρχιτεκτονική.

Στην εσωτερική αλλά και στην εξωτερική αρχιτεκτονική, τα στοιχεία που διαμορφώνουν  το αντικείμενο και  του δίνουν χαρακτήρα, είναι :  Το φως, το σχήμα (γραμμή), το υλικό (υφή)  και το χρώμα. Στη φωτογραφία, μεμονωμένα, παίζουν κι εδώ βασικό ρολό οι συγκεκριμένοι παράγοντες.

ΣΧΗΜΑ-ΓΡΑΜΜΗ:

Η γραμμή παίζει σημαντικό ρόλο, τόσο στον σχεδιασμό ενός αρχιτεκτονήματος, όσο και στη φωτογραφία.Στην αρχιτεκτονική, τα πάντα εξαρτώνται από τη γραμμή.          Στη φωτογραφία, παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο, μια που καθοδηγεί το μάτι στο σημείο ενδιαφέροντος, αποτρέποντας την περιπλάνηση της οπτικής μας

Στη φωτογραφία η γραμμή, δίνει επίσης  έμφαση στην απόσταση μεταξύ των αντικειμένων. Με διαφορετικό τρόπο, λειτουργεί κάπως έτσι και στην αρχιτεκτονική και τη διακόσμηση. Μια γραμμή κατά μήκος ενός τοίχου στο ύψος του ματιού, ξεγελάει και δημιουργεί μια προοπτική που κάνει το χώρο να φαίνεται μακρύτερος.


Το αποτέλεσμα γίνεται πιο δυναμικό όταν η «γραμμή» που χωρίζει τη φωτογραφία ή το σχέδιο σε 2 ή περισσότερα τμήματα, βρίσκεται σε μια από τις γωνίες του κάδρου (είτε πρόκειται για φωτογραφία είτε για κάτοψη) και φεύγει διαγωνίως.

Οι κάθετες γραμμές, χαρακτηρίζουν την κυριαρχία, την ισχύ και την ανάπτυξη. Ψηλά κτίρια κολώνες, μία έντονη κατακόρυφη δέσμη φωτός, λειτουργούν το ίδιο έντονα στη φωτογραφία, όπως και στο σχεδιασμό ενός χώρου. Όσο πιο παράλληλες είναι οι γραμμές μας, τόσο αυστηρότερο και επιβλητικότερο είναι το αποτέλεσμα.


Οι οριζόντιες γραμμές, τόσο στη διακόσμηση όσο και στη φωτογραφία, προσδίδουν την αίσθηση της γαλήνης και της ηρεμίας.


Οι διαγώνιες γραμμές με τη σειρά τους, αποπνέουν δράση, βάθος και ένταση.  Στη διακόσμηση τις χρησιμοποιούμε ιδιαίτερα σε αδιάφορους χώρους για να αποκτήσουν ένα παιχνίδι και να ξεφύγει από τα τετριμμένα.

Στη φωτογραφία αντίστοιχα, οι διαγώνιες γραμμές βοηθάνε το κάδρο μας, προσφέροντάς του ένα ατού επιπλέον, αφού ξεφεύγουμε από την λογική της οπτικής μας που χαρακτηρίζεται κυρίως από οριζόντιες και κάθετες γραμμές.

Ο τρόπος που χρησιμοποιούμε συνήθως τις διαγώνιους σε ένα σχέδιο, ξεκινά από κάτω αριστερά προς πάνω δεξιά. Κάπως έτσι συνηθίζεται και στις φωτογραφίες.

Αν θελήσουμε να ξεφύγουμε από την κατάτμηση του χώρου ή αντίστοιχα της φωτογραφίας σε δύο τριγωνικά κομμάτια, τότε η διαγώνια γραμμή μας μπορεί να ξεκινήσει  λίγο  πιο πάνω από τη γωνία του κάδρου ή της κάτοψής μας.

Σημαντικό στοιχείο είναι και οι καμπύλες γραμμές. Στη διακόσμηση χρησιμοποιούνται προς χάρη εντυπωσιασμού περισσότερο και ελάχιστα για πρακτικούς λόγους. Η καμπύλη προσδίδει κομψότητα, αισθησιασμό καθώς και μια γαλήνια αίσθηση ισορροπίας.  Το ίδιο παρατηρούμε τόσο σε έναν χώρο με καμπύλα στοιχεία, όσο και σε μια φωτογραφία.


Tέλος, υπάρχουν και οι συγκλίνουσες γραμμές. Γραμμές που συναντώνται. Αυτός ο συνδυασμός γραμμών, δίνει προοπτική στη φωτογραφία ή στον χώρο αντίστοιχα, προσφέροντας μία συγκεκριμένη ροή ή βάθος. Επίσης κι εδώ παρατηρούμε την αίσθηση της απόστασης και της κλίμακας ως αποτέλεσμα. Συνήθως οι συγκλίνουσες γραμμές, αναζητούν ένα έντονο στοιχείο ώστε να μην βγει μονότονο το αποτέλεσμα. Για να ξεφύγουμε λοιπόν από  το ρίσκο της μονοτονίας, προτιμότερο είναι το επιπλέον στοιχείο να τοποθετηθεί κοντά στις συγκλίνουσες γραμμές, ώστε να μην μπερδεύεται το οπτικό μας πεδίο με πολλές πληροφορίες. Αυτό ισχύει τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στη φωτογραφία. Φυσικά, πολλές φορές οι συγκλίνουσες γραμμές αποτελούν από μόνες τους σημείο ενδιαφέροντος είτε για τον χώρο είτε για τη φωτογραφία και δεν  υπάρχει η ανάγκη για πρόσθετα θέματα.

ΧΡΩΜΑ:

Αν εξαιρέσουμε την ασπρόμαυρη φωτογραφία μια που μας είναι αδύνατο να θέσουμε συγκρίσεις αφού στην πραγματική ζωή κατακλυζόμαστε από χρώματα, θα δούμε απλά με ποια κριτήρια επιλέγουμε συγκεκριμένους τόνους και αποχρώσεις στα θέματά μας και ποια η σχέση τους με τη διακόσμηση.

Τα χρώματα είναι ακτινοβολίες που ανάλογα με τη συχνότητά τους προκαλούν ποικίλους ερεθισμούς στο οπτικό νευρικό σύστημα του ανθρώπου και επηρεάζουν την ψυχολογία του.Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου η ψυχοσύνθεσή του διαμορφώνεται μέσα σε ένα χρωματικό περιβάλλον γεμάτο εναλλαγές. Οι τροποποιήσεις του κυρίαρχου χρωματικού υπόβαθρου μέσα στο οποίο μεγαλώνει προκαλούν αλλαγές στη διάθεση και στην προδιάθεσή του.

Αυτοί που έζησαν τα παιδικά τους χρόνια κοντά στη φύση δεν συμβιβάζονται ψυχολογικά με τα ξεπλυμένα και χωρίς αντιθέσεις χρώματα των σκονισμένων μεγαλουπόλεων. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που νοιώθουν την ανάγκη να δραπετεύουν κατά καιρούς από τα μεγάλα αστικά κέντρα προς την ύπαιθρο, αναζητώντας μεταξύ άλλων και τις αποχρώσεις που έχουν εγκατασταθεί στην ψυχή τους από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους.  Οι χρωματικές προτιμήσεις των ανθρώπων αποτελούν ένα από τα πολλά κριτήρια που βοηθούν στην εκτίμηση της προσωπικότητάς τους.

Κάπου εδώ θα μπορούσαμε να κάνουμε αναφορά στο τι πρεσβεύει κάθε χρώμα, όμως οι διαπιστώσεις που συνδέονται με την επίδραση των χρωμάτων στην ψυχολογία του ανθρώπου δεν είναι τελεσίδικες και ασφαλείς, καθώς υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις. Είναι σφάλμα ένας φωτογράφος να τις λαμβάνει υπόψη του πριν ξεκινήσει το καλλιτεχνικό του έργο. Το σωστότερο είναι να αφήνει το ένστικτό του ελεύθερο και να μεταθέτει στους άλλους την κριτική για το έργο του.Στην κατά παραγγελία όμως δημιουργία καλλιτεχνικών έργων (διαφημιστική φωτογραφία, τοιχογραφία, διακόσμηση κλπ) μπορούν να βρουν αρκετή εφαρμογή.

Το χρώμα μπορεί να είναι πρωταγωνιστής, είτε γεμίζοντας το κάδρο μας, είτε δίνοντας απλά ένα στοιχείο. Το ίδιο συμβαίνει και στη διακόσμηση. Συμβαίνει πολλές φορές, μάλιστα, το χρώμα που επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε σε πολύ μικρή δόση, να είναι σημαντικότερο, από ότι να γεμίζαμε την εικόνα μας ή τον χώρο μας με αυτό.


ΦΩΣ:

Σχετικά με το φως, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας, πως αυτό είναι που δίνει την κλίμακα του χρόνου στο χώρο. Ο εσωτερικός χώρος, για παράδειγμα, αποκτά τελείως διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά όταν το φως εισέρχεται από πάνω, από το πλάι ή από κάτω ή πάλι όταν διεισδύει από μια σχισμή ή ένα μεγάλο άνοιγμα.

Στο φως, διακρίνουμε τον φυσικό φωτισμό  & τον τεχνητό φωτισμό  οι οποίοι με τη σειρά τους χωρίζονται  σε άλλους υποπαράγοντες, όπως ο άπλετος θερμός ή ψυχρός φωτισμός & η δέσμη φωτός (είτε προέρχεται τεχνητά  από σποτ, είτε φυσικά  από τη σχισμή σε ένα τοίχο, κ.λ.π.) …

Όπως ένας χώρος αλλάζει όψη ανάλογα με τον φωτισμό, έτσι και στη φωτογραφία παρατηρούμε σημαντικές διαφοροποιήσεις με την επιλογή διαφορετικής ώρας λήψης (όταν πρόκειται για εξωτερική)  ή διαφορετικής επιλογής φωτισμού όταν πρόκειται για εσωτερική λήψη…

ΣΚΙΑ:

Το φως και η σκιά, είναι έννοιες αλληλένδετες αφού η σκιά εξαρτάται από τον φωτισμό.

Η αρχιτεκτονική (ιδίως σε τόπους σαν τον δικό μας)  βασίζεται κυρίως στις σκιές. Τα πάντα θεμελιώνονται πάνω στην αέναη αντίθεση φωτός-σκιάς.  Το αρχιτεκτόνημα ταυτίζεται με τις σκιές του. Οι ατέλειες, διακρίνονται λόγω των σκιών τους, ξεχωρίζουν οι όγκοι του,  αλλάζει ο χρωματισμός του.

Πρέπει να «ισορροπήσει» λοιπόν τόσο το αρχιτεκτόνημα όσο και η φωτογραφία, ανάμεσα σε σκιερές και φωτεινές περιοχές γνωρίζοντας ότι η μία είναι συμπλήρωμα της άλλης, αφού είναι αδύνατον να συνθέσεις χωρίς το φως, αλλά και έξω από τα όρια που αυτό σου καθορίζει για να κινηθείς.


ΥΛΙΚΑ – ΥΦΗ:

Η υφή, είναι από τα στοιχεία που δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία – τουλάχιστον συνειδητά-. Κι όμως, το υλικό που φωτογραφίζουμε ή που χρησιμοποιούμε στη διακόσμηση ενός χώρου, ή ακόμη και την εξωτερική επένδυση ενός κτιρίου, είναι τόσο σημαντικός παράγοντας όσο και οι προαναφερόμενοι.

Η υφή συγκεκριμένα, βοηθά στο να τονίσουμε την λεπτομέρεια σε μία φωτογραφία, όσο και να δείξουμε πως ασχοληθήκαμε λεπτομερώς με τον χώρο μας, του δώσαμε δηλαδή την πρέπουσα σημασία.

Και αν στη διαμόρφωση ενός χώρου, το κάθε υλικό εξυπηρετεί υπαρκτές ανάγκες, στο χώρο της φωτογραφίας, χρησιμοποιείται ώστε να δώσουμε την ευχαρίστηση της αληθοφάνειας.

Ανναστέλλα Λαζάρου

interior designer

…για μια ρωγμή στο φόβο

Oι Active Member ξαναχτυπάνε…

Αυτά τα ωραία, πρωτότυπα -κι ίσως ρομαντικά για πολλούς-, που δείχνουν πως το «ενεργό μέλος» δεν είναι απλά ένας τίτλος, αλλά κρύβει δράση με ουσία πίσω του…

Οι Active member, λοιπόν, οργανώνουν το ερχόμενο Σάββατο στις 16 του Απρίλη, μία ανοιχτή συνάντηση με σκοπό να δημιουργηθεί μία πολιτιστική κίνηση ενάντια στο φόβο…σε κάθε φόβο…

 

 

 

Η συνάντηση είναι δωρεάν και θα γίνει στα Εξάρχεια, στην Αίθουσα λόγου & Τέχνης 104, επί της οδού Θεμιστοκλέους 104. Οι συζητήσεις θα διαρκέσουν από τις 11 το πρωί και υπολογίζεται να τελειώσουν γύρω στις 6 το απόγευμα.

Δανείζομαι, λοιπόν, τα λόγια του Μιχάλη Μυτακίδη (B.D.Foxmoor) για να σε καλέσω,  μια που θεωρώ πως ζωγραφίζουν τις σκέψεις του για αυτή την ενέργειά του και ΦΟΒΑΜΑΙ πως οποιαδήποτε παρέμβασή μου, θα φανεί σαν μια μικρή μουτζούρα στον καμβά του…

Μια ανάγκη, μπορεί η ίδια ανάγκη.
Ένας φόβος, εκείνος ο αλλόκοτος ή αυτός ο νιόβγαλτος.
Ένα ψέμα παλιό ανίκητο ή το ίδιο γυρτό και μετανοιωμένο.
Ένα φταίξιμο βαρύ, αγδίκιωτο ή μια συγνώμη.
Ένα χαμόγελο αχάραχτο, δειλό ή ένα γέλιο νευρικό.
Μια ανάσα για ξαλάφρωμα ή εκείνη η βαριά ανάσα του πόνου.
Η οργή, η θλίψη – μια οργισμένη θλίψη, η ανημποριά – το βάσανό μας,
η αναμονή της έκπληξης – το βάλσαμό μας,
ένας στίχος συντροφιά ή μια κουβέντα ζωγραφιά στο πρόσωπό μας,
μπορεί να είναι αυτό που θα μας οδηγήσει ν’ ανταμώσουμε με το σάρμα μας
στις 16 του Απρίλη από τις 11π.μ. ως τις 6μ.μ. στο Κέντρο Τέχνης και Λόγου 104, Θεμιστοκλέους 104 στα Εξάρχεια, για να μοιραστούμε απ’ το μικρό μας απόθεμα όνειρα – κραυγές, εδώ στων βουβών την εσχατιά.
Υ.Γ. Περιμένω όσους θέλουν κι όχι όσους πρέπει
B.D.Foxmoor (Μιχ. Μυτακίδης)

Προσωπικά εκείνη τη μέρα, ξέρω τι θα φοβάμαι…την επόμενη που ξημερώνουν τα γενέθλιά μου…κλείνω τα 37 βλέπεις και μου είναι δύσκολο να το προφέρω (ευκολότερα το γράφεις).

Πάρε κι ένα τραγουδάκι, που πιο ιδανικό για την περίσταση, δεν γίνεται…

Αλήθεια, εσύ τι φοβάσαι?



Το ακορντεόν των αισθήσεων…

Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή σου, που πράγματα και καταστάσεις που δεν σου είχαν κινήσιε ποτέ το ενδιαφέρον, το κάνουν, έτσι ξαφνικά!

Σε μία τέτοια στιγμή νομίζω πως βρίσκομαι την τελευταία περίοδο, σε ‘ο,τι αφορά το ακορντεόν. Το ξέρω πως θα ακουστεί παλαβό, αλλά όποτε ακούω ακορντεόν, συγκινούμαι τόσο, σε σημείο να έχω βουρκώσει κιόλας.

Συγκεκριμένα μία μέρα που γύριζα από το γραφείο με το μετρό, κι ενώ διάβαζα τα άπαντα του ξεκαρδιστικού και ευφυέστατου Woody Allen, ένιωσα να βουρκώνω στο άκουσμα της μελωδίας, δανεισμένης από την Amelie, που άκουσα από τον πλανόδιο  μουσικό. Αν παρατηρούσε κανείς το βιβλίο που διάβαζα κι εμένα παράλληλα  να είμαι στα όρια της υπέρτατης συγκίνησης, θα με περνούσε για τρελή!

Η αλήθεια βέβαια είναι πως όταν ακούω  τα φάλτσα «παιδιά του Πειραιά» και το πολυπαιγμένο «Άστα τα μαλλάκια σου», δεν παθαίνω τίποτα… ίχνος συγκίνησης… ίχνος ευαισθησίας. Συμπέρασμα: έχω επιλεκτική ευαισθησία στο ακορντεόν.

-Αυτή τη στιγμή που κρατάω σημειώσεις στο μικρό ροζ σημειωματάριό μου, βρίσκομαι στο τρένο και νιώθω ένα ζευγάρι μάτια να προσπαθεί να υποκλέψει κάτι από τα ορνιθοσκαλίσματά μου… Το έχω παρατηρήσει πως κάνει εντύπωση στους ανθρώπους να βλέπουν κάποιον να κρατά σημειώσεις & μαγνητίζονται, κολλώντας  το βλέμμα τους στα γραπτά, μη μπορώντας να αντισταθούν, σα να μη μπορούν να το ελέγξουν-

*Μόλις τελείωσα τις σημειώσεις μου και άνοιξα το Maison& Decoration, το βλέμμα στράφηκε από την άλλη… μα καμία διακοσμητική ανησυχία αυτή η γυναίκα;*

Ψάχνω να βρω τον λόγο αυτής της ανατρεπτικής ευαισθησίας που με έχει πιάσει τελευταία, και καταλήγω στο συμπέρασμα πως ίσως σε προηγούμενη ζωή μου, ήμουν πλανόδια μουσικός (I know, I know… δεν τον γλιτώνω  τον τίτλο της παλαβής!)…Συζητώντας τον προβληματισμό μου -Ω, ναι! Και όμως… έχω συζητήσει για τη νέα μου συγκινησιακή φόρτιση στο άκουσμα του ακορντεόν-, μία φίλη  μου, είπε πως της έρχεται η εικόνα μποέμ τύπων στο συννεφιασμένο Παρίσι. Έτσι κι εγώ, υιοθέτησα αυτή την εξήγηση -ότι δηλαδή ήμουν μποέμ τύπισσα στο Παρίσι…ή ακόμη καλύτερα στη Μονμάρτη των καλλιτεχνών- γιατί αλήθεια την προτιμώ από αυτήν που έδωσα εγώ πιο πάνω (…κατάλαβα…& πάλι δεν γλιτώνω τον τίτλο έτσι?)

Όπως και να’χει, σας αφιερώνω ένα αγαπημένο κομμάτι, μήπως κι εσείς νιώσετε το σκίρτημα που με κατακλύει…

2010 in review: Thank you all!

The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:

Healthy blog!

The Blog-Health-o-Meter™ reads This blog is on fire!.

Crunchy numbers

Featured image

About 3 million people visit the Taj Mahal every year. This blog was viewed about 35,000 times in 2010. If it were the Taj Mahal, it would take about 4 days for that many people to see it.

 

In 2010, there were 23 new posts, growing the total archive of this blog to 108 posts. There were 108 pictures uploaded, taking up a total of 36mb. That’s about 2 pictures per week.

The busiest day of the year was December 16th with 185 views. The most popular post that day was Χριστουγεννιάτικα μπισκότα με γλάσο.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were facebook.com, el.wordpress.com, google.gr, search.conduit.com, and find.in.gr.

Some visitors came searching, mostly for ταπετσαριες τοιχου, tzakia diakosmhsh, χριστουγεννιατικα μπισκοτα, ταπετσαριες, and τηγανιτες με μελι.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

1

Χριστουγεννιάτικα μπισκότα με γλάσο December 2008

2

Ταπετσαρίες τοίχου…μια παλιά αγάπη επανέρχεται! August 2008

3

Φαντασία στο παιδικό υπνοδωμάτιο November 2008

4

Τζάκι..η θαλπωρή στο σπίτι. October 2008

5

Ψητά Μανιτάρια Πλευρώτους November 2008