Χωρίς τίτλο #1

Η έμπνευση και ο ειρμός είναι κάτι που έρχεται έτσι ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις. Κι ενώ κάθομαι και πίνω στη βεραντούλα μου τον απογευματινό μου καφέ, λέω δεν παίρνω και το λάπτοπ να ακούσω μουσική; Να όμως που πριν προλάβω να βάλω στο youtube την τζαζ που προτιμώ τέτοιες στιγμές,περνά ο ακορντεονίστας  και μου φτιάχνει τη διάθεση με το tango από το άρωμα γυναίκας που τόσο αγαπώ.
Τα μπουμπουνητά και οι αστραπές δίνουν τον δικό τους τόνο στον μαγικό ήχο του ακορντεόν και πριν αρχίσει να βρέχει η μελωδία του απομακρύνεται. Προστατευμένη στη σκεπαστή μου βεραντούλα, παρατηρώ τους γείτονες να κλείνουν βιαστικά τα παράθυρά τους με την έναρξη της μπόρας. Κοιτώ τις μικρές μου που ακόμη κοιμούνται στο κρεββατι μου -αν και είναι ήδη 7 το απόγευμα- και νιώθω μία ευφορία που έτσι απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Και ξεκινώ να γράφω. Κι έχω ετοιμάσει ήδη 2 αναρτήσεις και συνεχίζω. Ένα μικρό σπρώξιμο θέλουμε όλοι μας για να προχωρήσουμε, να ξαναρχίσουμε, να δημιουργήσουμε.
Κι όπως ο κύριος με το ακορντεόν έφτιαξε τη δική μου διάθεση, έτσι φαίνεται πως έφτιαξα κι εγώ με τη τζαζ μου, τη διάθεση ενός ζευγαριού που προχωρώντας αγκαζέ, κάτω από μία ομπρέλα, τους άκουσα να αναρωτιούνται από που ακούγεται αυτή η ωραία μουσική. Και εγώ κρυμμένη πίσω από τις καλαμωτές μου, χαμογέλασα και συνέχισα να γράφω ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους θησαυρούς μου, μέσα από το τζάμι.
inspiration

Advertisements

Μια βόλτα στην Αθήνα (με τη μαμά μου)

Η Τετάρτη που μας πέρασε, ήταν αφιερωμένη στη μαμά μου. Καιρό τώρα ήθελα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα στην Αθήνα και να που βρήκαμε την ευκαιρία.

Έκανα κοπάνα από το γραφείο, βρεθήκαμε στο μετρό και κατεβήκαμε στην Ακρόπολη. Ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου κι ενώ εγώ ακολουθούσα την πορεία που κάνω πάντα όταν πηγαίνω βόλτα κάτω από την Ακρόπολη, τα σχέδια άλλαξαν, όταν ακούω τη μαμά μου να μου λέει: » Να, από εδώ βγάζει στην παλιά μου γειτονιά» . Χωνόμαστε λοιπόν στο  ανηφορικό στενάκι δεξιά της Ακρόπολης και οι ιστορίες ξεκινούν…ιστορίες των παιδικών της χρόνων, που κάποιες από αυτές τις έχω ξανακούσει, αλλά ποτέ δεν βαριέμαι να τις ακούω. Έμαθα για τη φίλη της που είχε μπαμπά τον φύλακα του αρχαιολογικού και τις άφηνε να παίζουν ανάμεσα στα αρχαία, για τις μαρμάρινες γούρνες στα λουτρά των Αέρηδων όπου έκαναν οι φιλενάδες πως πλένουν τα ρούχα τους σαν καλές νοικοκυρές και για τους μαρμάρινους θρόνους όπου κάθονταν και στέφονταν βασίλισσες, με τη σειρά. Α, μου είπε και για το βράχο εκείνον της Ακρόπολης, όπου έκαναν τσουλήθρα και γύριζαν σπίτι με σκισμένα ρούχα…Αφού περάσαμε και από το παρκάκι όπου κάποτε βρισκόταν το σπίτι της και χαζέψαμε την γηραιά ακακία που βρισκόταν μπροστά στο σπίτι της, ανηφορίσαμε προς τα Αναφιώτικα.

Μου έκαναν εντύπωση οι τουριστικές αφίσες με το νησί της Ανάφης και αναρωτήθηκα για αυτές. Ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό πως το προσωνύμιο Αναφιώτικα έχει δοθεί προς τιμήν της Ανάφης. Μου το επιβεβαίωσε η μαμά μου, που με ενημέρωσε πως από εκεί προέρχονταν οι κάτοικοι αυτής της γειτονιάς. Ίσως γι’ αυτό να θυμίζει και τόσο πολύ νησάκι. Εκεί συναντήσαμε κι ένα ζευγάρι Γάλλων που εκστασιασμένοι έβγαζαν φωτογραφίες ανάμεσα στα λουλούδια που διέκοπταν που και που την πορεία του ήδη στενού σοκακιού. Περιμέναμε υπομονετικά να τελειώσουν τη φωτογράφισή τους για να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας και προς έκπληξή μου άκουσα την νεαρή Γαλλίδα να προσπαθεί ενθουσιασμένη να θυμηθεί το όνομα από το γεράνι που είχε μπροστά της και να αναρωτιέται αν πρόκειται πραγματικά για γεράνι (geranium). Τόσος ενθουσιασμός για ένα γεράνι, με έκανε να δω διαφορετικά το εύκολο αυτό άνθος.

Εντωμεταξύ, έχοντας τον καλύτερο ξεναγό που θα μπορούσε να έχει κανείς στην Πλάκα (τη μαμά μου), έμαθα για το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Συμεών πιο κάτω, έμαθα που έμενε ο τάδε συμμαθητής της και η δείνα φίλη της, που κρύβονταν όταν έπαιζαν κρυφτό και ποιοι τραγουδούσαν στην ταβερνούλα που μεταμορφώθηκε σε νηπιαγωγείο.

Συνεχίζοντας το δρόμο μας, καταλήξαμε  στου Ψυρρή για ελληνικό καφεδάκι με λουκουμάκι και κουτσομπολιά,στα «Σερμπέτια του Ψυρρή«, αγαπημένο στέκι που σας προτείνω να το επισκεφθείτε και να δοκιμάσετε τα υπέροχα σπιτικά του γλυκά.

Στο τέλος της ημέρας, βρέθηκα να φέρνω στο νου μου σκηνικά όπως την ομάδα των τουριστών που κοίταζαν με δέος τα αρχαία της Ακρόπολης, την παρέα των νεαρών Πορτογάλων και τα επιφωνήματά τους μόλις αντίκρισαν τον Παρθενώνα, το  ζευγάρι των Γάλλων με τα γεράνια, τον ήλιο, την οικειότητα της ιδιοκτήτριας του καφενείου, τη λατέρνα που έχει πρωταγωνιστήσει στο «λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» λίγο πιο κάτω, κι αναρωτιέμαι: Αλήθεια, αξίζει στη χώρα μας αυτό που της συμβαίνει;

Πόσο διήρκεσε το 5-HTTLPR* μου;

Πέρασαν κιόλας 3 χρόνια από τότε που αναφέρθηκα στο 5-HTTLPR* εδώ και τότε δεν φανταζόμουν  ούτε κατά διάνοια πως το δικό μου γονίδιο της αισιοδοξίας θα είχε ημερομηνία λήξεως. Δεν φανταζόμουν καν, ότι θα ξυπνάω το πρωί και δεν θα έχω να κάνω τίποτα απολύτως. Ότι θα μου έκοβαν τα όνειρα, θα μου αφαιρούσαν την αυτοπεποίθηση του καλού και άξιου επαγγελματία σπιθαμή προς σπιθαμή από όλο μου τον ψυχισμό, ότι θα με ανάγκαζαν να ξεχάσω τον χαρακτηρισμό της φιλόδοξης, ότι με λίγα λόγια θα μου έκλεβαν το μέλλον μου…όχι,δεν το φανταζόμουν!

Όπως δεν φανταζόμουν πως θα ευχόμουν να αφήσω πίσω μου αυτή τη χώρα, χωρίς ίχνος νοσταλγίας, χωρίς «ναι μεν, αλλά…», χωρίς σχέδιο επιστροφής.

Ουφ, τα είπα και ξεθύμανα…λίγο.

simple things make me happy…

Στη ζωή αρκούν μικρά πράγματα για να σε κάνουν να χαμογελάς.

Αν καταφέρνεις να χαίρεσαι με τα λίγα, τότε κάθε μέρα θα είναι μια μικρή έκπληξη.

Ένα καλό βιβλίο, μια συζήτηση με φίλους, ένα γλυκό μήνυμα στο κινητό, μερικές όμορφες φωτογραφίες, ένα τραγούδι που θες να ακούς και να ξανακούς, η μυρωδιά του φρέσκου καφέ, ένα μπουκέτο από αγριολούλουδα, νέες γεύσεις,το ηλιοβασίλεμα ή ακόμη καλύτερα η Ανατολή...μικρές χαρές…

Οι δικές μου μικρές χαρές το Σαββατοκυριακο που μας πέρασε, προσανατολίσθηκαν στην Αίγινα, απ’όπου και οι φωτογραφίες αυτού του ποστ.

Το βιβλίο που μου κράτησε συντροφιά, ήταν ο «Αγαπημένος των μελισσών«, του Ανδρέα Μήτσου και μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε…Λίγη πλοκή, ελαφριά φιλοσοφία, αρχαία μυθολογία, όλα στην κατάλληλη δοσολογία για ένα βιβλίο καλοκαιριού.

Το Mp3 μου, έπαιζε σταθερα lounge μουσική με ιδιαίτερη προτίμηση στα άλμπουμ «Vintage Cafe» με υπέροχες διασκευές…

Και για το τέλος σας άφησα το καλύτερο…Μία νέα σως που δοκίμασα και έμεινα έκπληκτη από τη νοστιμιά και την πρωτοτυπία της!

Σως καρπουζιού για ψητά κρέατα και πουλερικά:

Χρειαζόμαστε :

1 κουταλιά της σούπας σκόρδο σε σκόνη
1 κουταλιά της σούπας κρεμμύδι σε σκόνη
1 μπολ καρπούζι κομμένο σε κύβους
1 φλ. κέτσαπ
2 φλ. μαύρη ζάχαρη
2 κουταλιές  γλ. χυμό λεμόνι

Βάζουμε σε μία κατσαρόλα το καρπούζι και το αφήνουμε σε μέτρια φωτιά μέχρι να μελώσει (θέλει 2-3 ώρες).
Κάθε τόσο ανακατεύουμε…Μετά την πρώτη ώρα βρασμού ρίχνουμε και τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε. Αφήνουμε να δέσει η σως και μόλις το μείγμα καραμελώσει, το βγάζουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει. Η σως καρπουζιού είναι έτοιμη να συνοδεύσει οποιοδήποτε ψητό κρέας…Καλή όρεξη και ας μην μας ξεφεύγουν οι μικρές  χαρές της καθημερινότητας!

Από το Σύνταγμα με αγάπη…

Μπορώ πλέον να πω ότι είμαι κι εγώ -επίσημα πια- μία περήφανη αγανακτισμένη πολίτης αυτής της χώρας! Η Κυριακή που μας πέρασε ήταν πραγματικά ξεχωριστή. Στα πλαίσια του EUROPEAN REVOLUTION 29th MAY και με μόνο οργανωτικό  παράγοντα το Facebook, το Σύνταγμα κι οι γύρω δρόμοι του, πλημμύρισαν από ανθρώπους αγανακτισμένους, ανθρώπους απλούς, ανθρώπους «επώνυμους», που ένωσαν τις φωνές τους, και έστρεψαν την ανοιχτή παλάμη τους προς τον οίκο των 300, με τόση ευχαρίστηση και πάθος, σαν να χειρονομούσαν στον «υπέροχο» οδηγό που τους έκλεισε πάνω στη στροφή! Χειρονομία καθαρά ελληνική, βρίσκει επιτέλους τους αποδέκτες της. Μου έκανε εντύπωση, αναφερόμενη ακόμη στην ελληνική χειρονομία -κλασσική αξία-, μία γυναίκα γύρω στα 30, που σε ανύποπτο χρόνο και χωρίς καμιά προτροπή, σηκώνει την παλάμη της προσφωνώντας ένα : «ΝΑΑΑ» που βγήκε μέσα από την ψυχή της…το ένιωθε πραγματικά και σίγουρα ξαλάφρωσε στιγμιαία έστω.

Είδα ανθρώπους της τηλεόρασης να προχωρούν με άνεση δηλώνοντας το παρόν στην εκδηλωση αυτή της αγανάκτισης, είδα ανθρώπους απλούς, νοικοκυρές να συζητάνε για το ότι δεν τους φτανουν τα χρηματα ούτε για τη λαϊκή, είδα Πανεπιστημιακούς να συζητάνε σε άλλο επίπεδο, είδα ποδηλάτες, είδα τηγάνια και κατσαρόλες να μετατρέπονται σε κρουστά μεταφέροντας το ηχηρό μήνυμα  «κλέφτες, κλέφτες», είδα και μικρά παιδιά να ακολουθούν τους γονείς τους, ακόμη και σκύλο να κυκλοφορεί περήφανος με πλακάτ είδα…Είδα αφίσσες με τους πολιτικούς μεταμφιεσμένους σε παλιάτσους, φιγούρες που θα ζήλευε κι ο Mπόζο.

Αυτό που δεν είδα, ήταν οι σημαίες κομμάτων…ευτυχώς!

Δεν είδα επίσης αναρχικούς να καταστρέφουν την ιδιόμορφη συγκέντρωση…περίεργο!

Δεν είδα τις κάμερες του Mega…ποιος τις είδε;

Δεν είδα την κούραση από την πολύωρη ορθοστασία…η ώρα περνάει εύκολα ξεσπώντας!

Άκουσα συνθήματα απλά…

Άκουσα συζητήσεις κλασσικές…

Άκουσα λύσεις στα προβλήματα του τόπου, πολλές…

Άκουσα και το σκυλάδικο ringtone του αστυνομικού όταν έφευγα κατά τις 23:30 κι εκεί πραγματικά ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΑ!

Μετά από το πέρασμά μου από το Σύνταγμα, έχω να πω πως σίγουρα δεν πρόκειται για μόδα όλο αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας. Αλλά ακόμη κι αν είναι έτσι, θα είναι μία μόδα που δύσκολα θα φύγει και όταν αυτό συμβεί, σίγουρα θα έχει αφήσει το στίγμα της…όπως τα τζην και το ροκ, όπως τα all star και η Madonna.

Και για όσους πιστεύουν ακόμη πως το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και όλη αυτή η αγανάκτηση θα πάει χαμένη, τους απαντώ με μία εικόνα…γιατί ακόμη και αυτή την  εποχή, μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις (μέχρι να αποφασίσουν να τις φορολογήσουν κι αυτές!)…

Το ακορντεόν των αισθήσεων…

Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή σου, που πράγματα και καταστάσεις που δεν σου είχαν κινήσιε ποτέ το ενδιαφέρον, το κάνουν, έτσι ξαφνικά!

Σε μία τέτοια στιγμή νομίζω πως βρίσκομαι την τελευταία περίοδο, σε ‘ο,τι αφορά το ακορντεόν. Το ξέρω πως θα ακουστεί παλαβό, αλλά όποτε ακούω ακορντεόν, συγκινούμαι τόσο, σε σημείο να έχω βουρκώσει κιόλας.

Συγκεκριμένα μία μέρα που γύριζα από το γραφείο με το μετρό, κι ενώ διάβαζα τα άπαντα του ξεκαρδιστικού και ευφυέστατου Woody Allen, ένιωσα να βουρκώνω στο άκουσμα της μελωδίας, δανεισμένης από την Amelie, που άκουσα από τον πλανόδιο  μουσικό. Αν παρατηρούσε κανείς το βιβλίο που διάβαζα κι εμένα παράλληλα  να είμαι στα όρια της υπέρτατης συγκίνησης, θα με περνούσε για τρελή!

Η αλήθεια βέβαια είναι πως όταν ακούω  τα φάλτσα «παιδιά του Πειραιά» και το πολυπαιγμένο «Άστα τα μαλλάκια σου», δεν παθαίνω τίποτα… ίχνος συγκίνησης… ίχνος ευαισθησίας. Συμπέρασμα: έχω επιλεκτική ευαισθησία στο ακορντεόν.

-Αυτή τη στιγμή που κρατάω σημειώσεις στο μικρό ροζ σημειωματάριό μου, βρίσκομαι στο τρένο και νιώθω ένα ζευγάρι μάτια να προσπαθεί να υποκλέψει κάτι από τα ορνιθοσκαλίσματά μου… Το έχω παρατηρήσει πως κάνει εντύπωση στους ανθρώπους να βλέπουν κάποιον να κρατά σημειώσεις & μαγνητίζονται, κολλώντας  το βλέμμα τους στα γραπτά, μη μπορώντας να αντισταθούν, σα να μη μπορούν να το ελέγξουν-

*Μόλις τελείωσα τις σημειώσεις μου και άνοιξα το Maison& Decoration, το βλέμμα στράφηκε από την άλλη… μα καμία διακοσμητική ανησυχία αυτή η γυναίκα;*

Ψάχνω να βρω τον λόγο αυτής της ανατρεπτικής ευαισθησίας που με έχει πιάσει τελευταία, και καταλήγω στο συμπέρασμα πως ίσως σε προηγούμενη ζωή μου, ήμουν πλανόδια μουσικός (I know, I know… δεν τον γλιτώνω  τον τίτλο της παλαβής!)…Συζητώντας τον προβληματισμό μου -Ω, ναι! Και όμως… έχω συζητήσει για τη νέα μου συγκινησιακή φόρτιση στο άκουσμα του ακορντεόν-, μία φίλη  μου, είπε πως της έρχεται η εικόνα μποέμ τύπων στο συννεφιασμένο Παρίσι. Έτσι κι εγώ, υιοθέτησα αυτή την εξήγηση -ότι δηλαδή ήμουν μποέμ τύπισσα στο Παρίσι…ή ακόμη καλύτερα στη Μονμάρτη των καλλιτεχνών- γιατί αλήθεια την προτιμώ από αυτήν που έδωσα εγώ πιο πάνω (…κατάλαβα…& πάλι δεν γλιτώνω τον τίτλο έτσι?)

Όπως και να’χει, σας αφιερώνω ένα αγαπημένο κομμάτι, μήπως κι εσείς νιώσετε το σκίρτημα που με κατακλύει…

Ο δρόμος των μπαχαρικών & το πιπέρι καγιέν.

«Πιπέρι. Είναι καυτό και καίει: Ήλιος! Στη μέση είναι ο ήλιος και τα βλέπει όλα. Γι’ αυτό και το πιπέρι μπαίνει παντού, σ’ όλα τα φαγιά… Μετά είναι ο Ερμής, ζεστός κι αυτός σαν το κόκκινο πιπέρι… Kι ύστερα η Αφροδίτη: Κανέλλα! Η Αφροδίτη ήταν η πιο όμορφη κοπέλα. Γι’ αυτό η Αφροδίτη είναι και πικρή και γλυκιά, όπως όλες τις γυναίκες. Μετά είναι η γη, εδώ που είμαστε. Και τι υπάρχει στη Γη; Η ζωή. Και τι χρειάζεται η ζωή; Να τρώμε. Και τι χρειάζεται το φαΐ για να νοστιμέψει; Αλάτι! Η ζωή και το φαΐ θέλουν αλάτι».


Λόγια μαγικά από την πολίτικη κουζίνα… όσες φορές κι αν δω την ταινία, μαγεύομαι από τις εικόνες, φαντάζομαι τις μυρωδιές και τις γεύσεις που μπλέκονται στον ουρανίσκο… Ουρανίσκος…Ουρανός…όπως ο ουρανός φιλοξενεί τους πλανητες, έτσι κι ο ουρανίσκος δέχεται τις γεύσεις των μπαχαρικών!

Προσφατα «ανακαλυψα» το πιπερι καγιεν. Κι οταν λεω ανακαλυψα, εννοω χρησιμοποίησα στη  μαγειρικη μου…απορω πως δεν ετυχε νωριτερα, αφου ειμαι λατρης όλων των μπαχαρικών, βοτάνων & μυρωδικών. Όπως και να’χει, κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Το σακουλάκι που έφερα από την Αγγλία, έχει ήδη αδειάσει κατά το ¼  κι έχει ανοίξει στις συνταγές μου νέες προοπτικές. Πειράματα παντού… από σούπες και ψητά ως  σοκολατάκια και σαλάτες… ακόμη και στο πράσινο τσάι μου ανάμειξα λίγο και θα πρότεινα να το δοκιμάσετε.

Έγινε κι αυτό ένα από τις μικρές «ψυχώσεις» που με πιάνουν μόλις ανακαλύπτω κάτι… μέχρι να έρθει το επόμενο! Θυμήθηκα έτσι να ξαναπιάσω το βιβλίο που είχα αφήσει στη μέση, χάρη του ταξιδιού (επέλεξα  να πάρω μαζί μου 2 μικρότερα αντί αυτού που είναι σχετικά μεγάλο) και χάρη στο «Φάντασμα της Όπερας»  που έπρεπε να διαβάσω για να προλάβω τη συνάντηση στη λέσχη βιβλίου που συμμετέχω.

«Ο δρόμος των μπαχαρικών» (είναι το βιβλίο στο οποίο αναφέρομαι) σου αφήνει τη γεύση του μοσχοκάρυδου στο μυαλό, ανακατεμένο με ένα σωρό από περιπέτειες διάρκειας 5 ετών, που οδήγησαν στην ανακάλυψη μιας νέας Ηπείρου. Διαπιστώνεις πόσο σημαντικά υπήρξαν τα μπαχαρικά για την κοινωνία και όχι μόνο για τη μαγειρική, και τι αγώνες κοινωνικοοικονομικής, πολιτικής και πολιτισμού  έγιναν  για χάρη τους.

Πρόκειται για ένα βιβλίο ιστορίας πολιτικής &  πολιτισμών, που με ξεγέλασε για να το διαβάσω, χάρη στις αναφορές του στα διάφορα μπαχαρικά και το πώς ανακαλύφθηκαν.  Διαβάζεται & κατανοείται  εύκολα, ακόμη και από αυτούς που δεν αγαπουν ιδιαιτερα την «Ιστορια»…(σε αυτούς ανήκω κι εγώ)

Κι όπως ηδη προανεφερα, το θυμηθηκα χαρη στο πιπερι καγιεν που μπηκε ξαφνικα στη μαγειρικη μου. Κι όπως κάθε τι νέο μου τραβάει την προσοχή, έψαξα κι έμαθα τι είναι το πιπέρι καγιέν…

Προέρχεται από το τσίλι κι έφτασε στην Ευρώπη χάρη στον Κολόμβο. Βοηθάει στην ομαλή κυκλοφορία του αίματος, στην πέψη,  στην αρθρίτιδα  και είναι και αντιμυκητιακό.

Η αληθεια είναι πως όλα τα παραπάνω καλά είναι, αλλά εμένα με μάγεψε η ιδιαίτερη γεύση που δίνει…

Και σαν μπονους που διαβάσατε τις γευστικές μου ανησυχίες, σας δινω μια απλούστατη συνταγή για πιπερατα σοκολατακια…(προσοχη: τα υλικα είναι αφροδισιακα)

ΥΛΙΚΑ:
500 γρ. κουβερτούρα
½ κουτ. του γλυκού πιπέρι καγιέν
½ κουτ. του γλυκού φρεσκοτριμμένο μοσχοκάρυδο
½ κουτ. του γλυκού φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
Ζεσταίνουμε σε μπεν μαρι την κουβερτούρα. Ανακατεύουμε με όλα τα υπόλοιπα υλικά και με δύο κουταλάκια δημιουργούμε σοκολατάκια πάνω σε μία λαδόκολλα.

Αφήνουμε να κρυώσουν για μισή ώρα στην κατάψυξη…και τα απολαμβάνουμε με ένα ποτηρι ροζέ αφρώδη οίνο όπως Malvasia Rosetta 2009, ενώ ακούμε αυτό: