Luxirare Fast food

Ποιος είπε πως το Fast Food είναι πρόχειρο φαγητό;

Ξεχάστε ό,τι ξέρατε μέχρι σήμερα… Πλέον το fast food γίνεται γκουρμέ… Και συνοδεύεται με Moet!
Η ιδέα είναι του Luxirare και την επιβραβεύουμε…γιατί πάνω από όλα είναι το στυλ! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Luxirare Fast food»

Advertisements

Μια βόλτα στην Αθήνα (με τη μαμά μου)

Η Τετάρτη που μας πέρασε, ήταν αφιερωμένη στη μαμά μου. Καιρό τώρα ήθελα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα στην Αθήνα και να που βρήκαμε την ευκαιρία.

Έκανα κοπάνα από το γραφείο, βρεθήκαμε στο μετρό και κατεβήκαμε στην Ακρόπολη. Ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου κι ενώ εγώ ακολουθούσα την πορεία που κάνω πάντα όταν πηγαίνω βόλτα κάτω από την Ακρόπολη, τα σχέδια άλλαξαν, όταν ακούω τη μαμά μου να μου λέει: » Να, από εδώ βγάζει στην παλιά μου γειτονιά» . Χωνόμαστε λοιπόν στο  ανηφορικό στενάκι δεξιά της Ακρόπολης και οι ιστορίες ξεκινούν…ιστορίες των παιδικών της χρόνων, που κάποιες από αυτές τις έχω ξανακούσει, αλλά ποτέ δεν βαριέμαι να τις ακούω. Έμαθα για τη φίλη της που είχε μπαμπά τον φύλακα του αρχαιολογικού και τις άφηνε να παίζουν ανάμεσα στα αρχαία, για τις μαρμάρινες γούρνες στα λουτρά των Αέρηδων όπου έκαναν οι φιλενάδες πως πλένουν τα ρούχα τους σαν καλές νοικοκυρές και για τους μαρμάρινους θρόνους όπου κάθονταν και στέφονταν βασίλισσες, με τη σειρά. Α, μου είπε και για το βράχο εκείνον της Ακρόπολης, όπου έκαναν τσουλήθρα και γύριζαν σπίτι με σκισμένα ρούχα…Αφού περάσαμε και από το παρκάκι όπου κάποτε βρισκόταν το σπίτι της και χαζέψαμε την γηραιά ακακία που βρισκόταν μπροστά στο σπίτι της, ανηφορίσαμε προς τα Αναφιώτικα.

Μου έκαναν εντύπωση οι τουριστικές αφίσες με το νησί της Ανάφης και αναρωτήθηκα για αυτές. Ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό πως το προσωνύμιο Αναφιώτικα έχει δοθεί προς τιμήν της Ανάφης. Μου το επιβεβαίωσε η μαμά μου, που με ενημέρωσε πως από εκεί προέρχονταν οι κάτοικοι αυτής της γειτονιάς. Ίσως γι’ αυτό να θυμίζει και τόσο πολύ νησάκι. Εκεί συναντήσαμε κι ένα ζευγάρι Γάλλων που εκστασιασμένοι έβγαζαν φωτογραφίες ανάμεσα στα λουλούδια που διέκοπταν που και που την πορεία του ήδη στενού σοκακιού. Περιμέναμε υπομονετικά να τελειώσουν τη φωτογράφισή τους για να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας και προς έκπληξή μου άκουσα την νεαρή Γαλλίδα να προσπαθεί ενθουσιασμένη να θυμηθεί το όνομα από το γεράνι που είχε μπροστά της και να αναρωτιέται αν πρόκειται πραγματικά για γεράνι (geranium). Τόσος ενθουσιασμός για ένα γεράνι, με έκανε να δω διαφορετικά το εύκολο αυτό άνθος.

Εντωμεταξύ, έχοντας τον καλύτερο ξεναγό που θα μπορούσε να έχει κανείς στην Πλάκα (τη μαμά μου), έμαθα για το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Συμεών πιο κάτω, έμαθα που έμενε ο τάδε συμμαθητής της και η δείνα φίλη της, που κρύβονταν όταν έπαιζαν κρυφτό και ποιοι τραγουδούσαν στην ταβερνούλα που μεταμορφώθηκε σε νηπιαγωγείο.

Συνεχίζοντας το δρόμο μας, καταλήξαμε  στου Ψυρρή για ελληνικό καφεδάκι με λουκουμάκι και κουτσομπολιά,στα «Σερμπέτια του Ψυρρή«, αγαπημένο στέκι που σας προτείνω να το επισκεφθείτε και να δοκιμάσετε τα υπέροχα σπιτικά του γλυκά.

Στο τέλος της ημέρας, βρέθηκα να φέρνω στο νου μου σκηνικά όπως την ομάδα των τουριστών που κοίταζαν με δέος τα αρχαία της Ακρόπολης, την παρέα των νεαρών Πορτογάλων και τα επιφωνήματά τους μόλις αντίκρισαν τον Παρθενώνα, το  ζευγάρι των Γάλλων με τα γεράνια, τον ήλιο, την οικειότητα της ιδιοκτήτριας του καφενείου, τη λατέρνα που έχει πρωταγωνιστήσει στο «λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» λίγο πιο κάτω, κι αναρωτιέμαι: Αλήθεια, αξίζει στη χώρα μας αυτό που της συμβαίνει;

Επιτάφιος…in town

Το τελευταίο διάστημα, έχω παρατηρήσει πως στρεφόμαστε όλο και περισσότερο στα Θεία… είτε για να αναρωτηθούμε «Γιατί Θεέ μου;» ξεφυσώντας, είτε για να αγκομαχήσουμε «Ωχ Παναγίτσα  μου» ακολουθώντας και ένα Ουφφφφ που σηκώνει σκόνη σε απόσταση ενός χιλιομέτρου (ξαλαφρώνεις, όμως, η αλήθεια είναι), είτε απλά για να ευχαριστήσουμε που έχουμε την υγειά μας παρά τα άγχη και τα βάρη που μας πλακώνουν (γερή κράση ο Έλληνας!). Άρα, μέρες που είναι, οι εκκλησίες είναι και πιο γεμάτες.

Έτσι, λοιπόν, σαν καλή Αθηναία, είπα να σας ενημερώσω για το ποια ενορία να επιλέξετε, όσοι μείνετε εντός των τειχών όπως κι εγώ, για την περιφορά του Επιταφίου. Ημέρα κατάνυξης, ημέρα της κορύφωσης του Θείου δράματος και οι επιλογές πολλές.

Μεγαλοπρεπής και κλασσικός ο Επιτάφιος της Μητρόπολης, ακολουθείται και από άγημα οπλιτών, προσδίδοντας μεγαλύτερη αίγλη στην περιφορά του.

Αν ψάχνετε κάτι πιο γραφικό, στην Πλάκα θα βρεθείτε στη διασταύρωση όλων των εκκλησιών της περιοχής, με Αθηναίους να ψέλνουν μελωδικά. Μπορείτε να χαθείτε στα σοκάκια, ακολουθώντας είτε την πομπή του Ναού του Σωτήρος, είτε της Αγίας Αικατερίνης είτε της Παναγίας της Γρηγορούσας, που περνούν κοντά από τα αρχαία ερείπια.

Η Ρώσικη εκκλησία, στη συμβολή των  οδών  Φιλελλήνων & Αμαλίας, είναι μία επίσης ενδιαφέρουσα πρόταση. Έχει τύχει να παρευρεθώ σε μυστήριο εκεί και ήταν πράγματι κατανυκτικά.

Αν ανεβείτε στο Λυκαβηττό, θα έχετε τη δυνατότητα να παρακολουθείσετε από ψηλά τους Επιταφίους της πόλης να ξεχύνονται στους δρόμους. Εκεί, υπάρχουν 2 επιλογές: το παρεκκλήσι του Αγ. Γεωργίου αλλά και αυτό των Αγίων Ισιδώρων.

Στα Τουρκοβούνια και συγκεκριμένα στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ο Επιτάφιος από το 1989 είναι στα χέρια των Αιθιόπων που ζουν στην περιοχή, οι οποίοι μεταφέρουν μία ιδιαίτερη αίσθηση στην ημέρα. Σίγουρα ξεχωριστή εμπειρία.

Αν, τέλος, είστε βιαστικοί και θέλετε να προηγειθείτε όλων, σας προτείνω τη Μονή Καισαριανής. Εκεί, ο μεσημεριανός Επιτάφιος, η βυζαντινή αρχιτεκτονική και η ατμόσφαιρα του δάσους υπόσχονται να σας μεταφέρουν εκτός πόλης.

Ποιος είπε πως το Πάσχα είναι για το χωριό;

 

Art cake

Όταν η τέχνη συναντά τη ζαχαροπλαστική, γίνονται θαύματα…

Πόσο μάλλον, αν αυτή η τέχνη-ζαχαροπλαστική είναι προσιτή σε όλους…σε όλους;;; οκ…σε όσους επισκεφθούν το MOMA στο San Fransisco. Εκεί όπου μπορείς να δεις τη «Συνθεση #ΙΙΙ» στο δεύτερο όροφο του μουσείου και μετά την περιήγησή σου, να τη γευθείς κιόλας. Στο cafe-bar, θα βρεις cake σε σχέδιο Mondrian, με 8 $… Θα χορτάσεις κι εσύ και το μάτι σου. Δεν είναι υπέροχο;;;


Το μπλα μπλα συναντάει το Pecha Kucha

Τι είναι το Pecha Kucha?(μετάφραση:μπλα μπλα)

Η ιδέα ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 2003 στο Τόκυο από ένα αρχιτεκτονικό γραφείο και σκοπός, νέοι σχεδιαστές να παρουσιάσουν τη δουλειά τους προς τα έξω σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο. Το concept απλό: 20 εικόνες για 20 δευτερολεπτα η κάθε μία. Έτσι δημιουργήθηκε το 20 χ 20.

Από το Δεκέμβριο του 2008, το Pecha Kucha εμφανίσθηκε & στην Αθήνα. Τα Pecha kucha nights, διαδίδονται από στόμα σε στόμα.

Αρχιτέκτονες, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, σχεδιαστές μόδας, φωτογράφοι, συναντιόνται και παρουσιάζουν τη δουλειά τους ή δουλειές που τους στιγμάτισαν. Ο μόνος περιορισμός είναι αυτά τα 20 δευτερόλεπτα που κραταει η κάθε φωτογραφία.

Αύριο,  Παρασκευή 18 Μαρτίου, οργανώνεται το 4ο event με παρουσιάσεις από εκπροσώπους διαφόρων κλάδων. Ο χώρος που επιλέχθηκε είναι το «The Hub» στα Πετράλωνα και η είσοδος είναι ελεύθερη, οπότε βιαστείτε αν θέλετε να καταφέρετε να παρακολουθήσετε  και να διευρύνετε τις γνώσεις σας σε χρόνο ρεκόρ!

Και για να μην πατε χωρις να ξερετε τι σας περιμενει, ιδου το προγραμμα των ομιλητων:

*Voyage Limpid Sound, Συγκρότημα

*AREA Architecture, Αρχιτέκτονες

*Τάσος Χαλκιόπουλος, Blogger

*Γιάννης Ολύμπιος, V+O Communication

*Alexis Barrel, Fashion Designer

*Νικόλαος Κακαβούλης, Athens Daily Secret

*Γιάννης Παπαευαγγέλου, Αεροναυπηγός

*Ευάγγελος και Βαλεντίνη Καϊμάκη, Ε.∆.Ω.

*Γιάννης Παλαιολόγος, ∆ημοσιογράφος

*Eileen Botsford, Καλλιτέχνις www.liveart.gr

*Ηρακλής Λαμπρόπουλος, Μηχανικός Ακουστικής

Το μπλα μπλα θα ξεκινησει στις 8:20 μ.μ. αλλά θα βρείτε τις πόρτες ανοιχτές από τς 7:20μ.μ.

Α, και μην ξεχασω…μετα τις ομιλιες, θα ακολουθησει παρτυ!

Ο δρόμος των μπαχαρικών & το πιπέρι καγιέν.

«Πιπέρι. Είναι καυτό και καίει: Ήλιος! Στη μέση είναι ο ήλιος και τα βλέπει όλα. Γι’ αυτό και το πιπέρι μπαίνει παντού, σ’ όλα τα φαγιά… Μετά είναι ο Ερμής, ζεστός κι αυτός σαν το κόκκινο πιπέρι… Kι ύστερα η Αφροδίτη: Κανέλλα! Η Αφροδίτη ήταν η πιο όμορφη κοπέλα. Γι’ αυτό η Αφροδίτη είναι και πικρή και γλυκιά, όπως όλες τις γυναίκες. Μετά είναι η γη, εδώ που είμαστε. Και τι υπάρχει στη Γη; Η ζωή. Και τι χρειάζεται η ζωή; Να τρώμε. Και τι χρειάζεται το φαΐ για να νοστιμέψει; Αλάτι! Η ζωή και το φαΐ θέλουν αλάτι».


Λόγια μαγικά από την πολίτικη κουζίνα… όσες φορές κι αν δω την ταινία, μαγεύομαι από τις εικόνες, φαντάζομαι τις μυρωδιές και τις γεύσεις που μπλέκονται στον ουρανίσκο… Ουρανίσκος…Ουρανός…όπως ο ουρανός φιλοξενεί τους πλανητες, έτσι κι ο ουρανίσκος δέχεται τις γεύσεις των μπαχαρικών!

Προσφατα «ανακαλυψα» το πιπερι καγιεν. Κι οταν λεω ανακαλυψα, εννοω χρησιμοποίησα στη  μαγειρικη μου…απορω πως δεν ετυχε νωριτερα, αφου ειμαι λατρης όλων των μπαχαρικών, βοτάνων & μυρωδικών. Όπως και να’χει, κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Το σακουλάκι που έφερα από την Αγγλία, έχει ήδη αδειάσει κατά το ¼  κι έχει ανοίξει στις συνταγές μου νέες προοπτικές. Πειράματα παντού… από σούπες και ψητά ως  σοκολατάκια και σαλάτες… ακόμη και στο πράσινο τσάι μου ανάμειξα λίγο και θα πρότεινα να το δοκιμάσετε.

Έγινε κι αυτό ένα από τις μικρές «ψυχώσεις» που με πιάνουν μόλις ανακαλύπτω κάτι… μέχρι να έρθει το επόμενο! Θυμήθηκα έτσι να ξαναπιάσω το βιβλίο που είχα αφήσει στη μέση, χάρη του ταξιδιού (επέλεξα  να πάρω μαζί μου 2 μικρότερα αντί αυτού που είναι σχετικά μεγάλο) και χάρη στο «Φάντασμα της Όπερας»  που έπρεπε να διαβάσω για να προλάβω τη συνάντηση στη λέσχη βιβλίου που συμμετέχω.

«Ο δρόμος των μπαχαρικών» (είναι το βιβλίο στο οποίο αναφέρομαι) σου αφήνει τη γεύση του μοσχοκάρυδου στο μυαλό, ανακατεμένο με ένα σωρό από περιπέτειες διάρκειας 5 ετών, που οδήγησαν στην ανακάλυψη μιας νέας Ηπείρου. Διαπιστώνεις πόσο σημαντικά υπήρξαν τα μπαχαρικά για την κοινωνία και όχι μόνο για τη μαγειρική, και τι αγώνες κοινωνικοοικονομικής, πολιτικής και πολιτισμού  έγιναν  για χάρη τους.

Πρόκειται για ένα βιβλίο ιστορίας πολιτικής &  πολιτισμών, που με ξεγέλασε για να το διαβάσω, χάρη στις αναφορές του στα διάφορα μπαχαρικά και το πώς ανακαλύφθηκαν.  Διαβάζεται & κατανοείται  εύκολα, ακόμη και από αυτούς που δεν αγαπουν ιδιαιτερα την «Ιστορια»…(σε αυτούς ανήκω κι εγώ)

Κι όπως ηδη προανεφερα, το θυμηθηκα χαρη στο πιπερι καγιεν που μπηκε ξαφνικα στη μαγειρικη μου. Κι όπως κάθε τι νέο μου τραβάει την προσοχή, έψαξα κι έμαθα τι είναι το πιπέρι καγιέν…

Προέρχεται από το τσίλι κι έφτασε στην Ευρώπη χάρη στον Κολόμβο. Βοηθάει στην ομαλή κυκλοφορία του αίματος, στην πέψη,  στην αρθρίτιδα  και είναι και αντιμυκητιακό.

Η αληθεια είναι πως όλα τα παραπάνω καλά είναι, αλλά εμένα με μάγεψε η ιδιαίτερη γεύση που δίνει…

Και σαν μπονους που διαβάσατε τις γευστικές μου ανησυχίες, σας δινω μια απλούστατη συνταγή για πιπερατα σοκολατακια…(προσοχη: τα υλικα είναι αφροδισιακα)

ΥΛΙΚΑ:
500 γρ. κουβερτούρα
½ κουτ. του γλυκού πιπέρι καγιέν
½ κουτ. του γλυκού φρεσκοτριμμένο μοσχοκάρυδο
½ κουτ. του γλυκού φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
Ζεσταίνουμε σε μπεν μαρι την κουβερτούρα. Ανακατεύουμε με όλα τα υπόλοιπα υλικά και με δύο κουταλάκια δημιουργούμε σοκολατάκια πάνω σε μία λαδόκολλα.

Αφήνουμε να κρυώσουν για μισή ώρα στην κατάψυξη…και τα απολαμβάνουμε με ένα ποτηρι ροζέ αφρώδη οίνο όπως Malvasia Rosetta 2009, ενώ ακούμε αυτό:


Montmartre…το δικό μου Παρίσι!

Τον Ιανουάριο που μας πέρασε, βρέθηκα με τον καλό μου στο Παρίσι, για επαγγελματικούς λόγους.

Επιλέξαμε  να μείνουμε  στη Μονμάρτη, μακριά από την απόλυτη «τουριστρίλα» του κέντρου  και ανάμεσα στους καλλιτέχνες, τις μπουάτ, και τις γκαλερί… ένα άλλο είδος «τουριστρίλας»-δε λέω- που θεωρώ πως μου ταιριάζει σαφώς καλύτερα. Εδώ που τα λέμε, εν περίοδο εκθέσεων, είναι πολύ δύσκολο να βρεις ξενοδοχείο της προκοπής στο Παρίσι, χωρίς να πληρώσεις μία περιουσία… όχι ότι και εκτός περιόδου εκθέσεων είναι  εύκολο  να πληρώσεις κάτι και να υπάρχει αυτό που λέμε “value for money”.

Για αυτούς λοιπόν τους λόγους, η ιδέα της Μονμάρτης μου άρεσε πάρα πολύ… Είναι άλλωστε και το μόνο σημείο του Παρισιού όπου νιώθω άνετα. Δε λέω, όμορφη πόλη το Παρίσι,  με εξαιρετικά αξιοθέατα, όμορφες γειτονιές, αλλά η καθημερινότητα των
Παριζιάνων, πολύ Αθηναϊκή ρε παιδάκι μου… με τα κορναρίσματά τους, με τις βρωμιές στα πεζοδρόμια, με τους περισσότερους οδηγούς να μην γνωρίζουν τι σημαίνει διάβαση πεζών, άλλους πάλι σε πολύ κεντρικό δρόμο να πηγαίνουν ανάποδα, η τέλεια Αθηναϊκή εικόνα …

Συγγνώμη, δεν θα πάρω… χρειάζομαι μία αλλαγή. Μία αλλαγή πολιτισμού, μία αλλαγή κουλτούρας. Και ναι λοιπόν, αυτή την αλλαγή τη βρήκα στη Μονμάρτη.

Το ξενοδοχείο ικανοποιητικότατο, καθαρό, η εξυπηρέτηση αρκετά καλή, δεν γνώριζαν για τη διεθνή έκθεση (πολύ καλό ώστε να μην ανεβάσουν τις τιμές όπως τα κεντρικότερα ξενοδοχεία) και μέσα στην πλατεία  Abbeses της Μονμάρτης, δίπλα στο μετρό. 2 βήματα από τη Sacre Coeur & την Place de tertre, ό,τι πρέπει δηλαδή για όποιον δεν έχει χρόνο για βόλτες στη διάθεσή του, αλλά θέλει να ξεσκάσει μετά την επιστροφή του από δουλειά .

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν πως δίπλα στο ξενοδοχείο, βρισκόταν ο κήπος του Jehan Rictus, όπου ο τοίχος των «Σ’αγαπώ» (Le mur des Je t’aime), εμπνευσμένος από τον καλλιτέχνη Frederic Baron, είναι σημείο αναφοράς για ερωτευμένους και τουρίστες… Το Σ’αγαπώ, γραμμένο σε 311 διαφορετικές γλώσσες πάνω σε μπλε κεραμικό, είναι μία πραγματικά όμορφη εικόνα… πόσο μάλλον, όταν ξεκινάς και τελειώνεις τη μέρα σου με αυτήν!

Η έκπληξη της διαμονής μας εκεί, ήταν πως και τις 3 μέρες που μείναμε, υπήρχε η γιορτή των κοχυλιών και των θαλασσινών. Στην πλατεία Abbesses που βρισκόταν το ξενοδοχείο μας, έστησαν κιόσκια, με τοπικά προϊόντα από την περιοχή Saint Jacques, κατεξοχήν ψαρότοπο. Τα όστρακα κάθε τύπου, περίεργες ψαρόσουπες (ό,τι έπρεπε για το κρύο), συνοδευόμενα από σαμπάνιες και ζεστό κρασί, αλλά ακόμη και χειροποίητα ζαχαρωτά, έδιναν ένα διαφορετικό, ένα πιο γιορτινό τόνο στην περιοχή. Πόσο μάλλον αφού τα διάφορα συγκροτήματα τραγουδούσαν και χόρευαν τους τοπικούς χορούς.

Χειροποίητα γλυφιτζούρια από τη γιορτή του Saint Jacques

Λίγο πιο πάνω, γιόρταζε ο Άγιος Βικέντιος, προστάτης των οινοπαραγωγών. Η οινοποσία στο μεγαλείο της!

Δυστυχώς το αγαπημένο μου εστιατόριο “Le trobadour”, κρυμμένο στους πρόποδες του λόφου, ήταν κλειστό. Eλπίζω  να μην έκλεισε οριστικά και να ξανανοίξει σύντομα… αν και το είδα ιδιαίτερα παραμελημένο, κάτι που με στεναχώρησε ιδιαίτερα.

Σε αντικατάστασή του, φάγαμε στο «Le vrai Paris», ένα γουστόζικο μπιστρό που θες δε θες, γνωρίζεις κόσμο, μια που οι θέσεις και τα τραπέζια είναι τόσο κοντά που αντιλήφθηκα πόσο καλό είναι να μιλάς ελληνικά και να μην σε καταλαβαίνουν…σε άλλη περίπτωση, θα ακούγαμε και την άποψη των διπλανών μας για τα θέματα συζήτησης που είχαμε ανοίξει… Το σερβις από τα ατού του μαγαζιού.

Εκτός από το Le vrai Paris, τιμήσαμε δεόντως και ένα αυθεντικό Ιταλικό εστιατόριο-ταβέρνα που το ταμπεραμέντο του ιδιοκτήτη και οι υπέροχες ιταλικές σπεσιαλιτέ της συζύγου του Ρόζας ,  μας έκαναν να το βάλουμε στη λίστα με τις προτιμήσεις μας για την επόμενη φορά. Και η διακόσμηση συμπαθητική με τοιχογραφίες, σε μία εκ των οποίων, φιγουράρει η κυρά-Ρόζα εν ώρα εργασίας. Από τη στιγμή μάλιστα που η κουβέντα μας έγινε στα Ιταλικά, ο ιδιοκτήτης  μας συμπάθησε ακόμη περισσότερο. Κι εγώ δεν θα το κρύψω, αλλά ψήλωσα 10 πόντους μόλις μετά τον αρχικό μικρό μας διάλογο, με ρώτησε αν είμαι Ιταλίδα… μπαμπά ακούς? Έπιασαν τόπο τα φροντιστήρια…

Να μην ξεχάσω να σας αναφέρω την μπαγκέτα που φάγαμε… βραβευμένη παρακαλώ! Ο φούρνος  Le Grenier à Pain βραβεύθηκε το 2010 με το Grand Prix de la Baguette de la Ville de Paris. Η ωραιότερη εικόνα του πρωινού ήταν οι Παριζιάνοι και οι Παριζιάνες που κρατούσαν τη μπαγκέτα στο χέρι… έτσι ολόκληρη, όχι όπως εδώ που τις κόβουν στη μέση για να χωρέσουν στη σακούλα… ολόκληρη μπαγκέτα με απλά μία λεπτή λαδόκολλα  με τη φίρμα του φούρνου, περίτεχνα διπλωμένη στη μέση της μπαγκέτας. Αν βρεθείτε στο Παρίσι, θυμηθείτε να την δοκιμάσετε: Le Grenier à Pain (Djibril Bodian)
38 rue des Abbesses, 75018

http://www.legrenierapain.com

Φυσικά και σε αυτή την επίσκεψή μου στο Παρίσι, δεν θα μπορούσα να παραλείψω το πέρασμά μου από το μουσείο του αγαπημένου μου Salvador Dali, έτσι απλά σαν φόρο τιμής!

ESPACE DALí
11, rue Poulbot
75018 Paris

Σίγουρα και την επόμενη φορά θα προτιμήσω τη Μονμάρτη για τη  διαμονή μου!