Luxirare Fast food

Ποιος είπε πως το Fast Food είναι πρόχειρο φαγητό;

Ξεχάστε ό,τι ξέρατε μέχρι σήμερα… Πλέον το fast food γίνεται γκουρμέ… Και συνοδεύεται με Moet!
Η ιδέα είναι του Luxirare και την επιβραβεύουμε…γιατί πάνω από όλα είναι το στυλ! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Luxirare Fast food»

Μια βόλτα στην Αθήνα (με τη μαμά μου)

Η Τετάρτη που μας πέρασε, ήταν αφιερωμένη στη μαμά μου. Καιρό τώρα ήθελα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα στην Αθήνα και να που βρήκαμε την ευκαιρία.

Έκανα κοπάνα από το γραφείο, βρεθήκαμε στο μετρό και κατεβήκαμε στην Ακρόπολη. Ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου κι ενώ εγώ ακολουθούσα την πορεία που κάνω πάντα όταν πηγαίνω βόλτα κάτω από την Ακρόπολη, τα σχέδια άλλαξαν, όταν ακούω τη μαμά μου να μου λέει: » Να, από εδώ βγάζει στην παλιά μου γειτονιά» . Χωνόμαστε λοιπόν στο  ανηφορικό στενάκι δεξιά της Ακρόπολης και οι ιστορίες ξεκινούν…ιστορίες των παιδικών της χρόνων, που κάποιες από αυτές τις έχω ξανακούσει, αλλά ποτέ δεν βαριέμαι να τις ακούω. Έμαθα για τη φίλη της που είχε μπαμπά τον φύλακα του αρχαιολογικού και τις άφηνε να παίζουν ανάμεσα στα αρχαία, για τις μαρμάρινες γούρνες στα λουτρά των Αέρηδων όπου έκαναν οι φιλενάδες πως πλένουν τα ρούχα τους σαν καλές νοικοκυρές και για τους μαρμάρινους θρόνους όπου κάθονταν και στέφονταν βασίλισσες, με τη σειρά. Α, μου είπε και για το βράχο εκείνον της Ακρόπολης, όπου έκαναν τσουλήθρα και γύριζαν σπίτι με σκισμένα ρούχα…Αφού περάσαμε και από το παρκάκι όπου κάποτε βρισκόταν το σπίτι της και χαζέψαμε την γηραιά ακακία που βρισκόταν μπροστά στο σπίτι της, ανηφορίσαμε προς τα Αναφιώτικα.

Μου έκαναν εντύπωση οι τουριστικές αφίσες με το νησί της Ανάφης και αναρωτήθηκα για αυτές. Ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό πως το προσωνύμιο Αναφιώτικα έχει δοθεί προς τιμήν της Ανάφης. Μου το επιβεβαίωσε η μαμά μου, που με ενημέρωσε πως από εκεί προέρχονταν οι κάτοικοι αυτής της γειτονιάς. Ίσως γι’ αυτό να θυμίζει και τόσο πολύ νησάκι. Εκεί συναντήσαμε κι ένα ζευγάρι Γάλλων που εκστασιασμένοι έβγαζαν φωτογραφίες ανάμεσα στα λουλούδια που διέκοπταν που και που την πορεία του ήδη στενού σοκακιού. Περιμέναμε υπομονετικά να τελειώσουν τη φωτογράφισή τους για να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας και προς έκπληξή μου άκουσα την νεαρή Γαλλίδα να προσπαθεί ενθουσιασμένη να θυμηθεί το όνομα από το γεράνι που είχε μπροστά της και να αναρωτιέται αν πρόκειται πραγματικά για γεράνι (geranium). Τόσος ενθουσιασμός για ένα γεράνι, με έκανε να δω διαφορετικά το εύκολο αυτό άνθος.

Εντωμεταξύ, έχοντας τον καλύτερο ξεναγό που θα μπορούσε να έχει κανείς στην Πλάκα (τη μαμά μου), έμαθα για το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Συμεών πιο κάτω, έμαθα που έμενε ο τάδε συμμαθητής της και η δείνα φίλη της, που κρύβονταν όταν έπαιζαν κρυφτό και ποιοι τραγουδούσαν στην ταβερνούλα που μεταμορφώθηκε σε νηπιαγωγείο.

Συνεχίζοντας το δρόμο μας, καταλήξαμε  στου Ψυρρή για ελληνικό καφεδάκι με λουκουμάκι και κουτσομπολιά,στα «Σερμπέτια του Ψυρρή«, αγαπημένο στέκι που σας προτείνω να το επισκεφθείτε και να δοκιμάσετε τα υπέροχα σπιτικά του γλυκά.

Στο τέλος της ημέρας, βρέθηκα να φέρνω στο νου μου σκηνικά όπως την ομάδα των τουριστών που κοίταζαν με δέος τα αρχαία της Ακρόπολης, την παρέα των νεαρών Πορτογάλων και τα επιφωνήματά τους μόλις αντίκρισαν τον Παρθενώνα, το  ζευγάρι των Γάλλων με τα γεράνια, τον ήλιο, την οικειότητα της ιδιοκτήτριας του καφενείου, τη λατέρνα που έχει πρωταγωνιστήσει στο «λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» λίγο πιο κάτω, κι αναρωτιέμαι: Αλήθεια, αξίζει στη χώρα μας αυτό που της συμβαίνει;

Επιτάφιος…in town

Το τελευταίο διάστημα, έχω παρατηρήσει πως στρεφόμαστε όλο και περισσότερο στα Θεία… είτε για να αναρωτηθούμε «Γιατί Θεέ μου;» ξεφυσώντας, είτε για να αγκομαχήσουμε «Ωχ Παναγίτσα  μου» ακολουθώντας και ένα Ουφφφφ που σηκώνει σκόνη σε απόσταση ενός χιλιομέτρου (ξαλαφρώνεις, όμως, η αλήθεια είναι), είτε απλά για να ευχαριστήσουμε που έχουμε την υγειά μας παρά τα άγχη και τα βάρη που μας πλακώνουν (γερή κράση ο Έλληνας!). Άρα, μέρες που είναι, οι εκκλησίες είναι και πιο γεμάτες.

Έτσι, λοιπόν, σαν καλή Αθηναία, είπα να σας ενημερώσω για το ποια ενορία να επιλέξετε, όσοι μείνετε εντός των τειχών όπως κι εγώ, για την περιφορά του Επιταφίου. Ημέρα κατάνυξης, ημέρα της κορύφωσης του Θείου δράματος και οι επιλογές πολλές.

Μεγαλοπρεπής και κλασσικός ο Επιτάφιος της Μητρόπολης, ακολουθείται και από άγημα οπλιτών, προσδίδοντας μεγαλύτερη αίγλη στην περιφορά του.

Αν ψάχνετε κάτι πιο γραφικό, στην Πλάκα θα βρεθείτε στη διασταύρωση όλων των εκκλησιών της περιοχής, με Αθηναίους να ψέλνουν μελωδικά. Μπορείτε να χαθείτε στα σοκάκια, ακολουθώντας είτε την πομπή του Ναού του Σωτήρος, είτε της Αγίας Αικατερίνης είτε της Παναγίας της Γρηγορούσας, που περνούν κοντά από τα αρχαία ερείπια.

Η Ρώσικη εκκλησία, στη συμβολή των  οδών  Φιλελλήνων & Αμαλίας, είναι μία επίσης ενδιαφέρουσα πρόταση. Έχει τύχει να παρευρεθώ σε μυστήριο εκεί και ήταν πράγματι κατανυκτικά.

Αν ανεβείτε στο Λυκαβηττό, θα έχετε τη δυνατότητα να παρακολουθείσετε από ψηλά τους Επιταφίους της πόλης να ξεχύνονται στους δρόμους. Εκεί, υπάρχουν 2 επιλογές: το παρεκκλήσι του Αγ. Γεωργίου αλλά και αυτό των Αγίων Ισιδώρων.

Στα Τουρκοβούνια και συγκεκριμένα στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ο Επιτάφιος από το 1989 είναι στα χέρια των Αιθιόπων που ζουν στην περιοχή, οι οποίοι μεταφέρουν μία ιδιαίτερη αίσθηση στην ημέρα. Σίγουρα ξεχωριστή εμπειρία.

Αν, τέλος, είστε βιαστικοί και θέλετε να προηγειθείτε όλων, σας προτείνω τη Μονή Καισαριανής. Εκεί, ο μεσημεριανός Επιτάφιος, η βυζαντινή αρχιτεκτονική και η ατμόσφαιρα του δάσους υπόσχονται να σας μεταφέρουν εκτός πόλης.

Ποιος είπε πως το Πάσχα είναι για το χωριό;