Fore-edge painting: μυστική τέχνη

Πάνε κιόλας 5 χρόνια από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ, αλλά αυτό που μόλις είδα, με εντυπωσίασε τόσο, που με έκανε  να ξεσκονίσω το Cortezzia και να το μοιραστώ μαζί σου.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Fore-edge painting: μυστική τέχνη»

Τομ Ρόμπινς…ένα βάζο με καυτερές πιπεριές!

Τομ Ρόμπινς…ο εναλλακτικότερος -για εμένα- σύγχρονος συγγραφέας. Πριν χρόνια είχα διαβάσει «το Άρωμα του Ονείρου» κι είχα ενθουσιασθεί από τις φανταστικές περιγραφές του. Έκτοτε δεν ξανάπιασα βιβλίο του στα χέρια μου. Συζητιέται το ακαταλαβίστικο της γραφής του, και μια που έτυχε να «πέσω» σε ένα σχετικά κατανοητό βιβλίο του, δεν ξαναπροσπάθησα για κάποιο άλλο. Κι υπάρχουν αρκετά στη βιβλιοθήκη μου. Πρόσφατα όμως, είπα να το επιχειρήσω. Να ξεκινήσω κι αν δεν το αντέχω να το αφήσω…αν και ξέρω πως δεν μου αρέσει να αφήνω βιβλία στη μέση. Γενικά δεν μου αρέσει να αφήνω τίποτα στη μέση! Και διάλεξα την Αμάντα…το κορίτσι της γης. Το εξωφυλλο έχει ένα χοτ ντογκ να αιωρείται ανάμεσα στα σύννεφα και ένα γυναικείο κεφάλι να ξάπλα, να το αγναντεύει…μάλλον πρόκειται για την Αμάντα. Πρόκειται μάλιστα για το πρώτο του μυθιστόρημα, που γράφτηκε το 1970.

-εδώ κάπου διακόπτω τη γραφή μου, μια που για ακόμη μία φορά, έπεσα σε λαθραναγνώστρια. Μία κυρία που έκατσε  δίπλα μου στο παγκάκι περιμένοντας κι εκείνη το τρένο, έβγαλε τα γυαλιά ηλίου της, φόρεσε τα γυαλιά της πρεσβυωπίας της και προσπαθεί να διαβάσει τα ορνιθοσκαλίσματά μου.Τι μανία κι αυτή…μεγάλο πράγμα η περιέργεια! …συνεχίζω τώρα, μέσα από το τρένο. Ο Πακιστανός που έκατσε δίπλα μου είναι πιο διακριτικός.-

Από τις πρώτες γραμμές του, αυτό το βιβλίο με συνεπήρε…χρωματιστές περιγραφές με κιτς διάθεση. Κάθε μία από τις παραγράφους του, με ταξιδεύει σε ένα χορό από χρώματα, σχήματα, αρώματα και μελωδίες…ααα, και γεύσεις! Νιώθω σαν μια άλλη Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Και όσο διαβάζω, τόσο πιο έντονα διαμορφώνεται η άποψή μου για τον Τομ Ρόμπινς. Θα τον χαρακτήριζα σαν μια καυτερή πιπεριά τουρσί…ναι, ναι, σαν τις πιπεριές τουρσί είναι κι αυτός! Αρνείσαι να δοκιμάσεις γιατί  έχεις ακούσει πως καίνε. Κάποια στιγμή όμως, εκεί που έχεις ανοίξει την πόρτα του ψυγείου και χαζεύεις αφηρημένα το περιεχόμενό του, βλέπεις το βαζάκι με τις πιπεριές και μπαίνεις στον πειρασμό. Δοκιμάζεις διστακτικά μία και καίγεσαι, φουντώνεις, κοκκινίζεις. Τρως και δεύτερη και συνηθίζεις κάπως την αίσθηση. Στη τρίτη αντιλαμβάνεσαι πως έχεις μόλις ανακαλύψει μία νέα διάσταση στο γευστικό σου κόσμο. Αυτός είναι και ο Τομ Ρόμπινς. Ένα βάζο από καυτερές πιπεριές τουρσί. Όσοι έχετε διαβάσει βιβλία του, θα αντιλαμβάνεστε πως θα του άρεσε αυτός ο χαρακτηρισμός μου.

Ποιος είναι όμως στην πραγματικότητα ο Τομ Ρόμπινς; Γεννημένος το 1936 στη Β.Καρολίνα, και αφού τελείωσε τη σχολή Καλών Τεχνών, εργάστηκε ως τεχνοκριτικός σε διάφορα έντυπα, μέχρι το 1970 που μετακόμισε στην Ουάσινγκτον και ξεκίνησε το γράψιμο. Τα  βιβλία του ελιναι τα εξής:

  • Αμάντα, το Κορίτσι της Γης) – 1970
  • Even Cowgirls Get the Blues (Ακόμα και οι Καουμπόισσες Μελαγχολούν) – 1976
  • Still Life with Woodpecker (Τρυποκάρυδος) – 1980
  • Jitterbug Perfume (Το Άρωμα του Ονείρου) – 1984
  • Skinny Legs and All (Ο Χορός των Εφτά Πέπλων) – 1990
  • Half Asleep in Frog Pajamas (Μισοκοιμισμένοι μες στις Βατραχοπιτζάμες μας) – 1994
  • Fierce Invalids Home from Hot Climates’ (Αγριεμένοι Ανάπηροι Επιστρέφουν από Καυτά Κλίματα) – 2000
  • Villa Incognito – 2003
  • Wild Ducks Flying Backward (Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα) – 2005, συλλογή από άρθρα, κριτικές, ποιήματα κλπ.
  • B is for beer – 2009

simple things make me happy…

Στη ζωή αρκούν μικρά πράγματα για να σε κάνουν να χαμογελάς.

Αν καταφέρνεις να χαίρεσαι με τα λίγα, τότε κάθε μέρα θα είναι μια μικρή έκπληξη.

Ένα καλό βιβλίο, μια συζήτηση με φίλους, ένα γλυκό μήνυμα στο κινητό, μερικές όμορφες φωτογραφίες, ένα τραγούδι που θες να ακούς και να ξανακούς, η μυρωδιά του φρέσκου καφέ, ένα μπουκέτο από αγριολούλουδα, νέες γεύσεις,το ηλιοβασίλεμα ή ακόμη καλύτερα η Ανατολή...μικρές χαρές…

Οι δικές μου μικρές χαρές το Σαββατοκυριακο που μας πέρασε, προσανατολίσθηκαν στην Αίγινα, απ’όπου και οι φωτογραφίες αυτού του ποστ.

Το βιβλίο που μου κράτησε συντροφιά, ήταν ο «Αγαπημένος των μελισσών«, του Ανδρέα Μήτσου και μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε…Λίγη πλοκή, ελαφριά φιλοσοφία, αρχαία μυθολογία, όλα στην κατάλληλη δοσολογία για ένα βιβλίο καλοκαιριού.

Το Mp3 μου, έπαιζε σταθερα lounge μουσική με ιδιαίτερη προτίμηση στα άλμπουμ «Vintage Cafe» με υπέροχες διασκευές…

Και για το τέλος σας άφησα το καλύτερο…Μία νέα σως που δοκίμασα και έμεινα έκπληκτη από τη νοστιμιά και την πρωτοτυπία της!

Σως καρπουζιού για ψητά κρέατα και πουλερικά:

Χρειαζόμαστε :

1 κουταλιά της σούπας σκόρδο σε σκόνη
1 κουταλιά της σούπας κρεμμύδι σε σκόνη
1 μπολ καρπούζι κομμένο σε κύβους
1 φλ. κέτσαπ
2 φλ. μαύρη ζάχαρη
2 κουταλιές  γλ. χυμό λεμόνι

Βάζουμε σε μία κατσαρόλα το καρπούζι και το αφήνουμε σε μέτρια φωτιά μέχρι να μελώσει (θέλει 2-3 ώρες).
Κάθε τόσο ανακατεύουμε…Μετά την πρώτη ώρα βρασμού ρίχνουμε και τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε. Αφήνουμε να δέσει η σως και μόλις το μείγμα καραμελώσει, το βγάζουμε από τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει. Η σως καρπουζιού είναι έτοιμη να συνοδεύσει οποιοδήποτε ψητό κρέας…Καλή όρεξη και ας μην μας ξεφεύγουν οι μικρές  χαρές της καθημερινότητας!