Αρχιτεκτονική και φωτογραφία

Αρχιτεκτονική και Φωτογραφία:

Τα κοινά τους στοιχεία



Δεδομένου ότι περιβαλλόμαστε από την αρχιτεκτονική στη ζωή μας καθημερινά, είναι αναμενόμενο πως θα ήταν ένα δημοφιλές θέμα για φωτογράφιση.

Παρακάτω όμως δεν θα αναλύσουμε την Αρχιτεκτονική φωτογραφία, αλλά τα στοιχεία αυτά που είναι κοινά τόσο στη φωτογραφία, όσο και στην Αρχιτεκτονική.

Στην εσωτερική αλλά και στην εξωτερική αρχιτεκτονική, τα στοιχεία που διαμορφώνουν  το αντικείμενο και  του δίνουν χαρακτήρα, είναι :  Το φως, το σχήμα (γραμμή), το υλικό (υφή)  και το χρώμα. Στη φωτογραφία, μεμονωμένα, παίζουν κι εδώ βασικό ρολό οι συγκεκριμένοι παράγοντες.

ΣΧΗΜΑ-ΓΡΑΜΜΗ:

Η γραμμή παίζει σημαντικό ρόλο, τόσο στον σχεδιασμό ενός αρχιτεκτονήματος, όσο και στη φωτογραφία.Στην αρχιτεκτονική, τα πάντα εξαρτώνται από τη γραμμή.          Στη φωτογραφία, παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο, μια που καθοδηγεί το μάτι στο σημείο ενδιαφέροντος, αποτρέποντας την περιπλάνηση της οπτικής μας

Στη φωτογραφία η γραμμή, δίνει επίσης  έμφαση στην απόσταση μεταξύ των αντικειμένων. Με διαφορετικό τρόπο, λειτουργεί κάπως έτσι και στην αρχιτεκτονική και τη διακόσμηση. Μια γραμμή κατά μήκος ενός τοίχου στο ύψος του ματιού, ξεγελάει και δημιουργεί μια προοπτική που κάνει το χώρο να φαίνεται μακρύτερος.


Το αποτέλεσμα γίνεται πιο δυναμικό όταν η «γραμμή» που χωρίζει τη φωτογραφία ή το σχέδιο σε 2 ή περισσότερα τμήματα, βρίσκεται σε μια από τις γωνίες του κάδρου (είτε πρόκειται για φωτογραφία είτε για κάτοψη) και φεύγει διαγωνίως.

Οι κάθετες γραμμές, χαρακτηρίζουν την κυριαρχία, την ισχύ και την ανάπτυξη. Ψηλά κτίρια κολώνες, μία έντονη κατακόρυφη δέσμη φωτός, λειτουργούν το ίδιο έντονα στη φωτογραφία, όπως και στο σχεδιασμό ενός χώρου. Όσο πιο παράλληλες είναι οι γραμμές μας, τόσο αυστηρότερο και επιβλητικότερο είναι το αποτέλεσμα.


Οι οριζόντιες γραμμές, τόσο στη διακόσμηση όσο και στη φωτογραφία, προσδίδουν την αίσθηση της γαλήνης και της ηρεμίας.


Οι διαγώνιες γραμμές με τη σειρά τους, αποπνέουν δράση, βάθος και ένταση.  Στη διακόσμηση τις χρησιμοποιούμε ιδιαίτερα σε αδιάφορους χώρους για να αποκτήσουν ένα παιχνίδι και να ξεφύγει από τα τετριμμένα.

Στη φωτογραφία αντίστοιχα, οι διαγώνιες γραμμές βοηθάνε το κάδρο μας, προσφέροντάς του ένα ατού επιπλέον, αφού ξεφεύγουμε από την λογική της οπτικής μας που χαρακτηρίζεται κυρίως από οριζόντιες και κάθετες γραμμές.

Ο τρόπος που χρησιμοποιούμε συνήθως τις διαγώνιους σε ένα σχέδιο, ξεκινά από κάτω αριστερά προς πάνω δεξιά. Κάπως έτσι συνηθίζεται και στις φωτογραφίες.

Αν θελήσουμε να ξεφύγουμε από την κατάτμηση του χώρου ή αντίστοιχα της φωτογραφίας σε δύο τριγωνικά κομμάτια, τότε η διαγώνια γραμμή μας μπορεί να ξεκινήσει  λίγο  πιο πάνω από τη γωνία του κάδρου ή της κάτοψής μας.

Σημαντικό στοιχείο είναι και οι καμπύλες γραμμές. Στη διακόσμηση χρησιμοποιούνται προς χάρη εντυπωσιασμού περισσότερο και ελάχιστα για πρακτικούς λόγους. Η καμπύλη προσδίδει κομψότητα, αισθησιασμό καθώς και μια γαλήνια αίσθηση ισορροπίας.  Το ίδιο παρατηρούμε τόσο σε έναν χώρο με καμπύλα στοιχεία, όσο και σε μια φωτογραφία.


Tέλος, υπάρχουν και οι συγκλίνουσες γραμμές. Γραμμές που συναντώνται. Αυτός ο συνδυασμός γραμμών, δίνει προοπτική στη φωτογραφία ή στον χώρο αντίστοιχα, προσφέροντας μία συγκεκριμένη ροή ή βάθος. Επίσης κι εδώ παρατηρούμε την αίσθηση της απόστασης και της κλίμακας ως αποτέλεσμα. Συνήθως οι συγκλίνουσες γραμμές, αναζητούν ένα έντονο στοιχείο ώστε να μην βγει μονότονο το αποτέλεσμα. Για να ξεφύγουμε λοιπόν από  το ρίσκο της μονοτονίας, προτιμότερο είναι το επιπλέον στοιχείο να τοποθετηθεί κοντά στις συγκλίνουσες γραμμές, ώστε να μην μπερδεύεται το οπτικό μας πεδίο με πολλές πληροφορίες. Αυτό ισχύει τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στη φωτογραφία. Φυσικά, πολλές φορές οι συγκλίνουσες γραμμές αποτελούν από μόνες τους σημείο ενδιαφέροντος είτε για τον χώρο είτε για τη φωτογραφία και δεν  υπάρχει η ανάγκη για πρόσθετα θέματα.

ΧΡΩΜΑ:

Αν εξαιρέσουμε την ασπρόμαυρη φωτογραφία μια που μας είναι αδύνατο να θέσουμε συγκρίσεις αφού στην πραγματική ζωή κατακλυζόμαστε από χρώματα, θα δούμε απλά με ποια κριτήρια επιλέγουμε συγκεκριμένους τόνους και αποχρώσεις στα θέματά μας και ποια η σχέση τους με τη διακόσμηση.

Τα χρώματα είναι ακτινοβολίες που ανάλογα με τη συχνότητά τους προκαλούν ποικίλους ερεθισμούς στο οπτικό νευρικό σύστημα του ανθρώπου και επηρεάζουν την ψυχολογία του.Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου η ψυχοσύνθεσή του διαμορφώνεται μέσα σε ένα χρωματικό περιβάλλον γεμάτο εναλλαγές. Οι τροποποιήσεις του κυρίαρχου χρωματικού υπόβαθρου μέσα στο οποίο μεγαλώνει προκαλούν αλλαγές στη διάθεση και στην προδιάθεσή του.

Αυτοί που έζησαν τα παιδικά τους χρόνια κοντά στη φύση δεν συμβιβάζονται ψυχολογικά με τα ξεπλυμένα και χωρίς αντιθέσεις χρώματα των σκονισμένων μεγαλουπόλεων. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που νοιώθουν την ανάγκη να δραπετεύουν κατά καιρούς από τα μεγάλα αστικά κέντρα προς την ύπαιθρο, αναζητώντας μεταξύ άλλων και τις αποχρώσεις που έχουν εγκατασταθεί στην ψυχή τους από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους.  Οι χρωματικές προτιμήσεις των ανθρώπων αποτελούν ένα από τα πολλά κριτήρια που βοηθούν στην εκτίμηση της προσωπικότητάς τους.

Κάπου εδώ θα μπορούσαμε να κάνουμε αναφορά στο τι πρεσβεύει κάθε χρώμα, όμως οι διαπιστώσεις που συνδέονται με την επίδραση των χρωμάτων στην ψυχολογία του ανθρώπου δεν είναι τελεσίδικες και ασφαλείς, καθώς υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις. Είναι σφάλμα ένας φωτογράφος να τις λαμβάνει υπόψη του πριν ξεκινήσει το καλλιτεχνικό του έργο. Το σωστότερο είναι να αφήνει το ένστικτό του ελεύθερο και να μεταθέτει στους άλλους την κριτική για το έργο του.Στην κατά παραγγελία όμως δημιουργία καλλιτεχνικών έργων (διαφημιστική φωτογραφία, τοιχογραφία, διακόσμηση κλπ) μπορούν να βρουν αρκετή εφαρμογή.

Το χρώμα μπορεί να είναι πρωταγωνιστής, είτε γεμίζοντας το κάδρο μας, είτε δίνοντας απλά ένα στοιχείο. Το ίδιο συμβαίνει και στη διακόσμηση. Συμβαίνει πολλές φορές, μάλιστα, το χρώμα που επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε σε πολύ μικρή δόση, να είναι σημαντικότερο, από ότι να γεμίζαμε την εικόνα μας ή τον χώρο μας με αυτό.


ΦΩΣ:

Σχετικά με το φως, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας, πως αυτό είναι που δίνει την κλίμακα του χρόνου στο χώρο. Ο εσωτερικός χώρος, για παράδειγμα, αποκτά τελείως διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά όταν το φως εισέρχεται από πάνω, από το πλάι ή από κάτω ή πάλι όταν διεισδύει από μια σχισμή ή ένα μεγάλο άνοιγμα.

Στο φως, διακρίνουμε τον φυσικό φωτισμό  & τον τεχνητό φωτισμό  οι οποίοι με τη σειρά τους χωρίζονται  σε άλλους υποπαράγοντες, όπως ο άπλετος θερμός ή ψυχρός φωτισμός & η δέσμη φωτός (είτε προέρχεται τεχνητά  από σποτ, είτε φυσικά  από τη σχισμή σε ένα τοίχο, κ.λ.π.) …

Όπως ένας χώρος αλλάζει όψη ανάλογα με τον φωτισμό, έτσι και στη φωτογραφία παρατηρούμε σημαντικές διαφοροποιήσεις με την επιλογή διαφορετικής ώρας λήψης (όταν πρόκειται για εξωτερική)  ή διαφορετικής επιλογής φωτισμού όταν πρόκειται για εσωτερική λήψη…

ΣΚΙΑ:

Το φως και η σκιά, είναι έννοιες αλληλένδετες αφού η σκιά εξαρτάται από τον φωτισμό.

Η αρχιτεκτονική (ιδίως σε τόπους σαν τον δικό μας)  βασίζεται κυρίως στις σκιές. Τα πάντα θεμελιώνονται πάνω στην αέναη αντίθεση φωτός-σκιάς.  Το αρχιτεκτόνημα ταυτίζεται με τις σκιές του. Οι ατέλειες, διακρίνονται λόγω των σκιών τους, ξεχωρίζουν οι όγκοι του,  αλλάζει ο χρωματισμός του.

Πρέπει να «ισορροπήσει» λοιπόν τόσο το αρχιτεκτόνημα όσο και η φωτογραφία, ανάμεσα σε σκιερές και φωτεινές περιοχές γνωρίζοντας ότι η μία είναι συμπλήρωμα της άλλης, αφού είναι αδύνατον να συνθέσεις χωρίς το φως, αλλά και έξω από τα όρια που αυτό σου καθορίζει για να κινηθείς.


ΥΛΙΚΑ – ΥΦΗ:

Η υφή, είναι από τα στοιχεία που δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία – τουλάχιστον συνειδητά-. Κι όμως, το υλικό που φωτογραφίζουμε ή που χρησιμοποιούμε στη διακόσμηση ενός χώρου, ή ακόμη και την εξωτερική επένδυση ενός κτιρίου, είναι τόσο σημαντικός παράγοντας όσο και οι προαναφερόμενοι.

Η υφή συγκεκριμένα, βοηθά στο να τονίσουμε την λεπτομέρεια σε μία φωτογραφία, όσο και να δείξουμε πως ασχοληθήκαμε λεπτομερώς με τον χώρο μας, του δώσαμε δηλαδή την πρέπουσα σημασία.

Και αν στη διαμόρφωση ενός χώρου, το κάθε υλικό εξυπηρετεί υπαρκτές ανάγκες, στο χώρο της φωτογραφίας, χρησιμοποιείται ώστε να δώσουμε την ευχαρίστηση της αληθοφάνειας.

Ανναστέλλα Λαζάρου

interior designer

Advertisements

Δεντρόσπιτα για μεγάλους…

Σαββατοκύριακο, μετά από μία έντονη εβδομάδα με πολύ τρέξιμο…

Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό μόλις αράζω στον καναπέ μου μετά την επιστροφή μου από τη δουλειά, μία τέτοια ηλιόλουστη μέρα, είναι να βρισκόμουν κάπου στην εξοχή και να σκαρφάλωνα στο σπιτάκι ενός δέντρου…

Εικόνα που συναντούμε αρκετά συχνά σε ξένες ταινίες, και λίγο πολύ, όλοι έχουμε ζηλέψει αυτή τη γλυκιά, μυστική απομόνωση.

Θα ήθελα λοιπόν, να σκαρφαλώσω εκεί πάνω, παρέα με τα βιβλία μου, τα χαρτιά μου και τα μολύβια μου, ένα τρανζιστοράκι και μερικά σπιτικά μπισκότα και να εξαφανιστώ εκεί μέσα για 2 ώρες τουλάχιστον!

Μια όμως που κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, έψαξα και βρήκα μερικά δεντρόσπιτα για μεγάλα παιδιά…ή όπως συνηθίζεται να λέγεται, για το παιδί που κρύβεται μέσα μας.


Κάποιες εταιρίες του εξωτερικού, μάλιστα, όπως η Amazon tree houses και η Blue Forest  έχουν αδράξει την ευκαιρία και κατασκευάζουν treehouses, δίνοντας σημασία στο σχήμα των δέντρων που επιλέγει ο πελάτης, για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα!

Για κάποιους άλλους, πάλι, όπως για παράδειγμα για τη φυλή Παπούα της Ν.Γουινέας, τα δεντρόσπιτα είναι τα βασικά σπίτια τους !

Δανειστείτε λοιπόν κι εσείς το δικό σας σπιτάκι και σκαρφαλώστε στα παιδικά σας όνειρα.

                                      

Το μπλα μπλα συναντάει το Pecha Kucha

Τι είναι το Pecha Kucha?(μετάφραση:μπλα μπλα)

Η ιδέα ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 2003 στο Τόκυο από ένα αρχιτεκτονικό γραφείο και σκοπός, νέοι σχεδιαστές να παρουσιάσουν τη δουλειά τους προς τα έξω σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο. Το concept απλό: 20 εικόνες για 20 δευτερολεπτα η κάθε μία. Έτσι δημιουργήθηκε το 20 χ 20.

Από το Δεκέμβριο του 2008, το Pecha Kucha εμφανίσθηκε & στην Αθήνα. Τα Pecha kucha nights, διαδίδονται από στόμα σε στόμα.

Αρχιτέκτονες, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, σχεδιαστές μόδας, φωτογράφοι, συναντιόνται και παρουσιάζουν τη δουλειά τους ή δουλειές που τους στιγμάτισαν. Ο μόνος περιορισμός είναι αυτά τα 20 δευτερόλεπτα που κραταει η κάθε φωτογραφία.

Αύριο,  Παρασκευή 18 Μαρτίου, οργανώνεται το 4ο event με παρουσιάσεις από εκπροσώπους διαφόρων κλάδων. Ο χώρος που επιλέχθηκε είναι το «The Hub» στα Πετράλωνα και η είσοδος είναι ελεύθερη, οπότε βιαστείτε αν θέλετε να καταφέρετε να παρακολουθήσετε  και να διευρύνετε τις γνώσεις σας σε χρόνο ρεκόρ!

Και για να μην πατε χωρις να ξερετε τι σας περιμενει, ιδου το προγραμμα των ομιλητων:

*Voyage Limpid Sound, Συγκρότημα

*AREA Architecture, Αρχιτέκτονες

*Τάσος Χαλκιόπουλος, Blogger

*Γιάννης Ολύμπιος, V+O Communication

*Alexis Barrel, Fashion Designer

*Νικόλαος Κακαβούλης, Athens Daily Secret

*Γιάννης Παπαευαγγέλου, Αεροναυπηγός

*Ευάγγελος και Βαλεντίνη Καϊμάκη, Ε.∆.Ω.

*Γιάννης Παλαιολόγος, ∆ημοσιογράφος

*Eileen Botsford, Καλλιτέχνις www.liveart.gr

*Ηρακλής Λαμπρόπουλος, Μηχανικός Ακουστικής

Το μπλα μπλα θα ξεκινησει στις 8:20 μ.μ. αλλά θα βρείτε τις πόρτες ανοιχτές από τς 7:20μ.μ.

Α, και μην ξεχασω…μετα τις ομιλιες, θα ακολουθησει παρτυ!

Διάσημα κουκλόσπιτα

Κουκλόσπιτων συνέχεια…

…αυτή τη φορά με διάσημα αρχιτεκτονήματα! Γιατί όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς, περί αρχιτεκτονημάτων πρόκειται…

*Το πιο διασημο στην ιστορία της τέχνης του κουκλόσπιτου, είναι αυτό της βασίλισσας Μαίρης, που κατασκευάστηκε το 1924, σχεδιασμένο από τον τότε διάσημο αρχιτέκτονα Sir Edward Lutyens.  Δώρο από τον βασιλιά της Αγγλιας, αυτο το τρίπατο κουκλόσπιτο, φιλοξενειται σήμερα στον πύργο του Windsor και είναι ανοικτό για το κοινό. Όποιος έχει την τύχη να το δει απο κοντα, θα θαυμάσει τη λεπτομέρεια σε κάθε δωμάτιο…από την είσοδο και τους χώρους υποδοχής, ως τα υπνοδωμάτια, την κουζίνα και τα μαρμάρινα λουτρά.

*Άλλο διάσημο κουκλόσπιτο, είναι ο νεραϊδόπυργος της ηθοποιού Colleen Moore, που πλέον βρίσκεται στο Μουσείο Επιστημων και Βιομηχανίας στο Σικάγο. Σχεδιασμένο από τον Horace Jackson και κατασκευασμένο το 1935, υιοθετεί το στυλ απο τον πύργο της Σταχτοπούτας, και στολίζεται με πετραδια κάθε τύπου: Μαργαριταρια & σμαράγδια, δεμένα με χρυσό!

Ο υπέροχος κήπος με την κλαίουσα ιτιά που ρίχνει τα δάκρυά της σε μία πισίνα, το δωμάτιο της Σταχτοπούτας, η βιβλιοθήκη με αυθεντικά, μοναδικά, χειρόγραφα μινιατούρες από διάσημους συγγραφείς, είναι μόνο μερικά από τα σημεία που εντυπωσιάζουν!!!


*
Ένα επίσης διασημο κουκλόσπιτο, είναι το Titania’s Pallace. Η κατασκευή του που ξεκίνησε γύρω στα 1900, διήρκεσε πάνω από 15 χρόνια και χώρα του είναι η Ιρλανδία. Το παλάτι μινιατούρα, ήταν διακοσμημένο με έπιπλα και αντικειμενα, απο τις 4 γωνιές του πλανήτη. Αφου αλλαξε αρκετες φορες χερια, μέσω πλειστηριασμών, τελικά δεν κατάφερε να επιστρέψει στην Ιρλανδία μέσω του επικεφαλής των Ιρλανδών αρχαιοπωλών Ron McDonnell , αφού η βαθειά τσέπη της εταιρίας Lego στη Δανία, το έκανε δικό της και το μετέφερε στη Legoland.

*Απογοητευμένοι οι Ιρλανδοί, αποφάσισαν την κατασκευή ενός νέου κουκλόσπιτου το 1980, ενός αντιγράφου ουσιαστικά, που το ονόμασαν Tara’s Palace, προς τιμήν της νεράιδας Tara. Η κατασκευή του διήρκεσε 20 έτη και είχε 22 δωματια, ενα αντιθέσει με το Titania που είχε 18. Η λεπτομέρεια στο μεγαλείο της για ακόμη μία φορά…με μάρμαρα και ξύλα από τους καλύτερους προμηθευτές, με πορσελάνες και αγάλματα, που θα ζήλευε ο κάθε συλλέκτης!

Και τα δύο παλάτια μινιατούρες, έχουν κοινό σκοπό: Την φιλανθρωπία. Η έκθεσή τους, αποφέρει χρήματα, που πάνε σε ιδρύματα για παιδιά.

Και για όσους θα ήθελαν ένα κουκλόσπιτο σπίτι τους, αλλά θεωρούν πως ο χώρος τους δεν είναι αρκετός για κάτι τέτοιο, χωρίς καμία λειτουργικότητα, στο κατάστημα Mobel Haus στην Κηφισιά, βρήκαμε το ιδανικό έπιπλο, που συνδυάζει παιχνίδι και λειτουργικότητα…

…Γιατί όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας!

6η Μπιενάλε Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων

Η Biennale Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων είναι μια εκδήλωση – θεσμός στο χώρο των αρχιτεκτόνων και διοργανώνεται από το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του για την ανάδειξη και ανάπτυξη της σύγχρονης αρχιτεκτονικής σκέψης και πρακτικής. Στόχος της εκδήλωσης αυτής είναι η παρουσίαση αντιπροσωπευτικού δείγματος δραστηριοτήτων των νέων αρχιτεκτόνων, η ανάδειξη καινοτόμων προσεγγίσεων και πρακτικών και η ανταλλαγή απόψεων σε ότι αφορά την παραγωγή θεωρητικής σκέψης και αρχιτεκτονικού έργου στην Ελλάδα σήμερα. Ταυτόχρονα επιδιώκεται η καλλιέργεια της ευαισθησίας του ευρύτερου κοινού απέναντι στο ζήτημα της ποιότητας του δομημένου περιβάλλοντος. Στη Biennale γίνονται δεκτές συμμετοχές αρχιτεκτόνων ηλικίας ως και 45 ετών, με υλοποιημένο έργο ή μη υλοποιημένες προτάσεις, αλλά όχι με σπουδαστικές εργασίες.

Για την Ιστορία:

Η “1η Biennale Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων” έγινε τον Δεκέμβριο του 1995 στην Αθήνα. Η “2η Biennale Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων” πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1998 και μεταφέρθηκε στην Θεσσαλονίκη τον Μάιο του ‘98 και στην Τύνιδα το Μάιο του ‘99 . Η “3η Biennale Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων” με θέμα “Τόποι Νομαδικής Κατοίκησης” παρουσιάστηκε στον σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα τον Νοέμβριο του 2001 και στην Θεσσαλονίκη τον Απρίλιο του 2002. Η “4η Βiennale Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων” έγινε τον Νοέμβριο του 2004 στην αίθουσα «Κωνσταντίνος Καβάφης» στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων. Η επιτροπή επιλογής συγκροτήθηκε από τους αρχιτέκτονες καθηγητές Νίκο Καλογήρου, Ηλία Κωνσταντόπουλο, Δημήτρη Παπαλεξόπουλο, και Λόη Παπαδόπουλο.

Άλλες πληροφορίες:

Στην έκθεση  παρουσιάζονται 74 έργα που επιλέχθηκαν από το σύνολο των 368 συμμετοχών. Η παρουσίαση των έργων γίνεται με φωτογραφικό, σχεδιαστικό και οπτικοακουστικό υλικό, καθώς και με προπλάσματα, ενώ στον κατάλογο της έκθεσης παρουσιάζονται όλα τα έργα που υποβλήθηκαν. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο αρχιτέκτων, αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος αρχιτεκτόνων μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών και μέλος του ΔΣ του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής, Ηλίας Κωνσταντόπουλος και την επιμέλεια του καταλόγου η διευθύντρια του Ινστιτούτου αρχιτέκτων Μαριάννα Μηλιώνη.

Μουσείο Μπενάκη-Κτήριο της οδού Πειραιώς

Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου 11854 Αθήνα, Τηλ: +30 210 3453111,http://www.benaki.gr/

πηγή: ελculture.gr

H Κουζίνα της Φρανκφούρτης

Κουζίνα…ένας χώρος που πρέπει να συνδυάζει τη λειτουργικότητα με την αισθητική.

Πώς όμως φτάσαμε στο σημείο, τόσοι αποθηκευτικοί χώροι και λειτουργίες να στιβάζονται ακόμη και σε λίγα τετραγωνικά μέτρα;;;;

Η έμπνευση ήρθε από την Αυστριακή αρχιτέκτονα Margarete Schütte-Lihotzky το 1926 στη Φρανκφούρτη για το κοινωνικό πρόγραμμα υπό την επίβλεψη του Αρχιτέκτονα  Ernst Μay.

Με διαστάσεις 1,90μ. χ 3,40μ.  είχε ως σκοπό να βοηθήσει τη νοικοκυρά να εργάζεται στην κουζίνα με τις ελάχιστες δυνατές μετακινήσεις.

Περιελάμβανε δοχεία τροφίμων, ηλεκτρική κουζίνα και πτυσσόμενη σανίδα για σιδέρωμα.

Μελετημένα ακόμη και τα υλικά και τα χρώματα σε αυτή την κουζίνα, η Lihotzky επέλεξε ξύλο δρυός για τα κιβώτια του αλευριού γιατί η δρυς αποθεί τα σκουλήκια, ενώ στους πάγκους χρησιμοποιήθηκε ξύλο οξυάς, που είναι πιο ανθεκτική στους λεκέδες και τα χαράγματα.

Το χρώμα που προτίμησαν αρχικά ήταν το μπλε, γιατί είχε παρατηρηθεί ότι απωθεί τις μύγες…σίγουρα με τα σημερινά δεδομένα μελετών της ψυχολογίας των χρωμάτων δεν θα το προτιμούσαν.

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’20 είχαν κατασκευασθεί περίπου 10.000 αντίστοιχες εντοιχιζόμενες κουζίνες.

Πρόσφατα αποτέλεσε ακόμη και έμπνευση για τραγούδι…

Ανέβα – Κατέβα

Σκάλες στενές, σκάλες πλατιές, σκάλες χρωματιστές…

Σκάλες που κάνουν το ανέβα – κατέβα απόλαυση, μυστήριο, άσκηση, χαρά!

lello-bookstore-stairs3 

σκαλα1σκαλα2stairs 5σκαλα3

stair 6 STAIRS 7