Το ακορντεόν των αισθήσεων…

Έρχονται κάποιες στιγμές στη ζωή σου, που πράγματα και καταστάσεις που δεν σου είχαν κινήσιε ποτέ το ενδιαφέρον, το κάνουν, έτσι ξαφνικά!

Σε μία τέτοια στιγμή νομίζω πως βρίσκομαι την τελευταία περίοδο, σε ‘ο,τι αφορά το ακορντεόν. Το ξέρω πως θα ακουστεί παλαβό, αλλά όποτε ακούω ακορντεόν, συγκινούμαι τόσο, σε σημείο να έχω βουρκώσει κιόλας.

Συγκεκριμένα μία μέρα που γύριζα από το γραφείο με το μετρό, κι ενώ διάβαζα τα άπαντα του ξεκαρδιστικού και ευφυέστατου Woody Allen, ένιωσα να βουρκώνω στο άκουσμα της μελωδίας, δανεισμένης από την Amelie, που άκουσα από τον πλανόδιο  μουσικό. Αν παρατηρούσε κανείς το βιβλίο που διάβαζα κι εμένα παράλληλα  να είμαι στα όρια της υπέρτατης συγκίνησης, θα με περνούσε για τρελή!

Η αλήθεια βέβαια είναι πως όταν ακούω  τα φάλτσα «παιδιά του Πειραιά» και το πολυπαιγμένο «Άστα τα μαλλάκια σου», δεν παθαίνω τίποτα… ίχνος συγκίνησης… ίχνος ευαισθησίας. Συμπέρασμα: έχω επιλεκτική ευαισθησία στο ακορντεόν.

-Αυτή τη στιγμή που κρατάω σημειώσεις στο μικρό ροζ σημειωματάριό μου, βρίσκομαι στο τρένο και νιώθω ένα ζευγάρι μάτια να προσπαθεί να υποκλέψει κάτι από τα ορνιθοσκαλίσματά μου… Το έχω παρατηρήσει πως κάνει εντύπωση στους ανθρώπους να βλέπουν κάποιον να κρατά σημειώσεις & μαγνητίζονται, κολλώντας  το βλέμμα τους στα γραπτά, μη μπορώντας να αντισταθούν, σα να μη μπορούν να το ελέγξουν-

*Μόλις τελείωσα τις σημειώσεις μου και άνοιξα το Maison& Decoration, το βλέμμα στράφηκε από την άλλη… μα καμία διακοσμητική ανησυχία αυτή η γυναίκα;*

Ψάχνω να βρω τον λόγο αυτής της ανατρεπτικής ευαισθησίας που με έχει πιάσει τελευταία, και καταλήγω στο συμπέρασμα πως ίσως σε προηγούμενη ζωή μου, ήμουν πλανόδια μουσικός (I know, I know… δεν τον γλιτώνω  τον τίτλο της παλαβής!)…Συζητώντας τον προβληματισμό μου -Ω, ναι! Και όμως… έχω συζητήσει για τη νέα μου συγκινησιακή φόρτιση στο άκουσμα του ακορντεόν-, μία φίλη  μου, είπε πως της έρχεται η εικόνα μποέμ τύπων στο συννεφιασμένο Παρίσι. Έτσι κι εγώ, υιοθέτησα αυτή την εξήγηση -ότι δηλαδή ήμουν μποέμ τύπισσα στο Παρίσι…ή ακόμη καλύτερα στη Μονμάρτη των καλλιτεχνών- γιατί αλήθεια την προτιμώ από αυτήν που έδωσα εγώ πιο πάνω (…κατάλαβα…& πάλι δεν γλιτώνω τον τίτλο έτσι?)

Όπως και να’χει, σας αφιερώνω ένα αγαπημένο κομμάτι, μήπως κι εσείς νιώσετε το σκίρτημα που με κατακλύει…

About Decofairy

I'm an interior designer, who likes writing, photo shooting and travelling. I'm the owner of "space interiors" (an interior design office) I like also share ideas about decoration and more, so follow me ... www.decofairy.gr
This entry was posted in Active Member, Ημερολογιακά..., Κινηματογράφος, μουσική, Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

4 απαντήσεις στο Το ακορντεόν των αισθήσεων…

  1. Ο/Η Victoria λέει:

    Ξερω ποια ειναι αυτη η φιλη!!
    Υπεροχο το ποστ σου..να γραφεις πιο συχνα προσωπικες σου σκεψεις🙂

  2. Ο/Η cortezzia λέει:

    Φίλη😉
    Σε ευχαριστώ για την εικόνα🙂

  3. Ο/Η Aργυρώ λέει:

    θα συμφωνησω με την Victoria!Υπεροχο το ποστ σου!
    Παντως και εγω το παθαινω αυτο και μπορω να καταλαβω ακριβως πως νιωθεις!Οποτε ή ειμαστε δυο οι παλαβες ή ειναι μια ιδιαιτερη πτυχη του χαρακτηρα μας!

  4. Ο/Η cortezzia λέει:

    Ευχαριστώ Αργυρώ μου🙂
    Προτιμώ να κρατήσω τη δεύτερη εξήγηση😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s