Χωρίς τίτλο #1

Η έμπνευση και ο ειρμός είναι κάτι που έρχεται έτσι ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις. Κι ενώ κάθομαι και πίνω στη βεραντούλα μου τον απογευματινό μου καφέ, λέω δεν παίρνω και το λάπτοπ να ακούσω μουσική; Να όμως που πριν προλάβω να βάλω στο youtube την τζαζ που προτιμώ τέτοιες στιγμές,περνά ο ακορντεονίστας  και μου φτιάχνει τη διάθεση με το tango από το άρωμα γυναίκας που τόσο αγαπώ.
Τα μπουμπουνητά και οι αστραπές δίνουν τον δικό τους τόνο στον μαγικό ήχο του ακορντεόν και πριν αρχίσει να βρέχει η μελωδία του απομακρύνεται. Προστατευμένη στη σκεπαστή μου βεραντούλα, παρατηρώ τους γείτονες να κλείνουν βιαστικά τα παράθυρά τους με την έναρξη της μπόρας. Κοιτώ τις μικρές μου που ακόμη κοιμούνται στο κρεββατι μου -αν και είναι ήδη 7 το απόγευμα- και νιώθω μία ευφορία που έτσι απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Και ξεκινώ να γράφω. Κι έχω ετοιμάσει ήδη 2 αναρτήσεις και συνεχίζω. Ένα μικρό σπρώξιμο θέλουμε όλοι μας για να προχωρήσουμε, να ξαναρχίσουμε, να δημιουργήσουμε.
Κι όπως ο κύριος με το ακορντεόν έφτιαξε τη δική μου διάθεση, έτσι φαίνεται πως έφτιαξα κι εγώ με τη τζαζ μου, τη διάθεση ενός ζευγαριού που προχωρώντας αγκαζέ, κάτω από μία ομπρέλα, τους άκουσα να αναρωτιούνται από που ακούγεται αυτή η ωραία μουσική. Και εγώ κρυμμένη πίσω από τις καλαμωτές μου, χαμογέλασα και συνέχισα να γράφω ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους θησαυρούς μου, μέσα από το τζάμι.
inspiration

Advertisements
Posted in Ημερολογιακά..., Uncategorized | Σχολιάστε

Fore-edge painting: μυστική τέχνη

Πάνε κιόλας 5 χρόνια από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ, αλλά αυτό που μόλις είδα, με εντυπωσίασε τόσο, που με έκανε  να ξεσκονίσω το Cortezzia και να το μοιραστώ μαζί σου.  Συνέχεια

Posted in Art, Βιβλίο, Ζωγραφική | Tagged , , | Σχολιάστε

Luxirare Fast food

Ποιος είπε πως το Fast Food είναι πρόχειρο φαγητό;

Ξεχάστε ό,τι ξέρατε μέχρι σήμερα… Πλέον το fast food γίνεται γκουρμέ… Και συνοδεύεται με Moet!
Η ιδέα είναι του Luxirare και την επιβραβεύουμε…γιατί πάνω από όλα είναι το στυλ! Συνέχεια

Posted in περί ορέξεως..., Ευ Ζην... | Tagged , , , | Σχολιάστε

Δένω τη γραβάτα μου και βγαίνω βόλτα…είπε ο σκύλος!

Μέχρι που μπορεί να φτάσει η τρέλα μας για το κατοικίδιό μας;…μέχρι το πουκάμισό του θα σας πω εγώ. Ενίοτε και το παλτό του!

Δείτε και θα καταλάβετε.

 

Η boutique αυτών των γουστόζικων ενδυμάτων, ονομάζεται «My spoiled doggie»  και σκοπεύει να ντύσει το σκύλο σας με την τελευταία λέξη της μόδας !

Τα συμπεράσματα δικά σας!

Enhanced by Zemanta
Posted in Animals, Dogs, Μόδα | Tagged , , , , , , , | Σχολιάστε

Glass beach

Το να πατάς πάνω σε γυαλιά, αυτομάτως σε κάνει φακίρη…δεν συμβαίνει το ίδιο όμως, όταν τα γυαλιά αυτά βρίσκονται σε παραλία της California…

Η επονομαζόμενη  Glass Beach δεν ήταν πάντα ένα στολίδι όπως τώρα.Ούτε η ομορφιά της οφείλεται αυτή καθεαυτή στη φύση. Περισσότερο θα έλεγα οφείλεται στην παρέμβαση της φύσης πάνω στα ανθρώπινα λάθη.

 Η ιστορία της κρατάει από τα μέσα του 20ου αι. που οι κάτοικοι της περιοχής Fort Bragg, όπου και συναντούμε τη «γυάλινη παραλία», ξεκίνησαν να πετούν από ψηλά ό,τι σαβούρα δεν χρειάζονταν πια. Από παλιά αυτοκίνητα μέχρι ηλεκτρικές συσκευές και ό,τι περιλαμβάνει ένα νοικοκυριό. Aπό το 1949 που καθιερώθηκε ως σκουπιδότοπος η περιοχή, πήρε και τον χαρακτηρισμό της «χωματερής».

Έφτασε όμως το 1967, όπου το δημοτικό συμβούλιο, πήρε την απόφαση και έκλεισε την πρόσβαση στη περιοχή…από τότε, ανέλαβε η φύση και έβαλε μπρος το πρόγραμμα καθαρισμού. Με τα κύματα μεταμόρφωσε τα γυαλιά των απορριμάτων σε μικρά στολίδια για την παραλία.

Posted in Η τέχνη του ταξιδιού..., Οικολογία | Tagged , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Στολίδι για τη φωτογραφική μηχανή

Αν έχεις στυλ, το κουβαλάς παντού! Κάτι τέτοιο πρέπει να σκέφτηκαν οι δημιουργοί της «Bloom Theory» και δημιούργησαν αυτά τα υπέροχα λουριά για τις φωτογραφικές μηχανές…

Δεν ξέρω πόσο εύκολα μπορεί κάποια να τα φορέσει, αλλά το σίγουρο είναι πως ξεχειλίζουν από στυλ & έμπνευση!

Posted in Μόδα, Φωτογραφία, Vintage | Tagged , , , , , , | Σχολιάστε

Μια βόλτα στην Αθήνα (με τη μαμά μου)

Η Τετάρτη που μας πέρασε, ήταν αφιερωμένη στη μαμά μου. Καιρό τώρα ήθελα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα στην Αθήνα και να που βρήκαμε την ευκαιρία.

Έκανα κοπάνα από το γραφείο, βρεθήκαμε στο μετρό και κατεβήκαμε στην Ακρόπολη. Ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου κι ενώ εγώ ακολουθούσα την πορεία που κάνω πάντα όταν πηγαίνω βόλτα κάτω από την Ακρόπολη, τα σχέδια άλλαξαν, όταν ακούω τη μαμά μου να μου λέει: » Να, από εδώ βγάζει στην παλιά μου γειτονιά» . Χωνόμαστε λοιπόν στο  ανηφορικό στενάκι δεξιά της Ακρόπολης και οι ιστορίες ξεκινούν…ιστορίες των παιδικών της χρόνων, που κάποιες από αυτές τις έχω ξανακούσει, αλλά ποτέ δεν βαριέμαι να τις ακούω. Έμαθα για τη φίλη της που είχε μπαμπά τον φύλακα του αρχαιολογικού και τις άφηνε να παίζουν ανάμεσα στα αρχαία, για τις μαρμάρινες γούρνες στα λουτρά των Αέρηδων όπου έκαναν οι φιλενάδες πως πλένουν τα ρούχα τους σαν καλές νοικοκυρές και για τους μαρμάρινους θρόνους όπου κάθονταν και στέφονταν βασίλισσες, με τη σειρά. Α, μου είπε και για το βράχο εκείνον της Ακρόπολης, όπου έκαναν τσουλήθρα και γύριζαν σπίτι με σκισμένα ρούχα…Αφού περάσαμε και από το παρκάκι όπου κάποτε βρισκόταν το σπίτι της και χαζέψαμε την γηραιά ακακία που βρισκόταν μπροστά στο σπίτι της, ανηφορίσαμε προς τα Αναφιώτικα.

Μου έκαναν εντύπωση οι τουριστικές αφίσες με το νησί της Ανάφης και αναρωτήθηκα για αυτές. Ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό πως το προσωνύμιο Αναφιώτικα έχει δοθεί προς τιμήν της Ανάφης. Μου το επιβεβαίωσε η μαμά μου, που με ενημέρωσε πως από εκεί προέρχονταν οι κάτοικοι αυτής της γειτονιάς. Ίσως γι’ αυτό να θυμίζει και τόσο πολύ νησάκι. Εκεί συναντήσαμε κι ένα ζευγάρι Γάλλων που εκστασιασμένοι έβγαζαν φωτογραφίες ανάμεσα στα λουλούδια που διέκοπταν που και που την πορεία του ήδη στενού σοκακιού. Περιμέναμε υπομονετικά να τελειώσουν τη φωτογράφισή τους για να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας και προς έκπληξή μου άκουσα την νεαρή Γαλλίδα να προσπαθεί ενθουσιασμένη να θυμηθεί το όνομα από το γεράνι που είχε μπροστά της και να αναρωτιέται αν πρόκειται πραγματικά για γεράνι (geranium). Τόσος ενθουσιασμός για ένα γεράνι, με έκανε να δω διαφορετικά το εύκολο αυτό άνθος.

Εντωμεταξύ, έχοντας τον καλύτερο ξεναγό που θα μπορούσε να έχει κανείς στην Πλάκα (τη μαμά μου), έμαθα για το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Συμεών πιο κάτω, έμαθα που έμενε ο τάδε συμμαθητής της και η δείνα φίλη της, που κρύβονταν όταν έπαιζαν κρυφτό και ποιοι τραγουδούσαν στην ταβερνούλα που μεταμορφώθηκε σε νηπιαγωγείο.

Συνεχίζοντας το δρόμο μας, καταλήξαμε  στου Ψυρρή για ελληνικό καφεδάκι με λουκουμάκι και κουτσομπολιά,στα «Σερμπέτια του Ψυρρή«, αγαπημένο στέκι που σας προτείνω να το επισκεφθείτε και να δοκιμάσετε τα υπέροχα σπιτικά του γλυκά.

Στο τέλος της ημέρας, βρέθηκα να φέρνω στο νου μου σκηνικά όπως την ομάδα των τουριστών που κοίταζαν με δέος τα αρχαία της Ακρόπολης, την παρέα των νεαρών Πορτογάλων και τα επιφωνήματά τους μόλις αντίκρισαν τον Παρθενώνα, το  ζευγάρι των Γάλλων με τα γεράνια, τον ήλιο, την οικειότητα της ιδιοκτήτριας του καφενείου, τη λατέρνα που έχει πρωταγωνιστήσει στο «λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» λίγο πιο κάτω, κι αναρωτιέμαι: Αλήθεια, αξίζει στη χώρα μας αυτό που της συμβαίνει;

Posted in Άνθρωπος, Ευ Ζην..., Ημερολογιακά..., Κοινωνία | Tagged , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια